De gouden kroon van Beieren

wetend genoeg om nog iets van die avond te verwachten; niet zo eerloos om toch te trachten er iets van af te winnen. Naast Rifke die zweeg alsof zij een afloop vaststelde die zij verwacht had, gegriefd om de belediging waaraan zij was blootgesteld, ging hij nu, afgescheept met een ruim inbrengloon, de woestenij van het onbekende en van de onherbergzaamheid binnen, volledig onttroond, wakker geschud uit weelderige voorstellingen, op zijn werkelijke plaats geplant, met niets anders meer dan de kleine schat van zijn uiterste persoonlijke waardigheid. Strassburg had hem alleen maar ontzet en op de vlucht gejaagd. Nu pas, in die vernedering door wat hij zich als het Eigene had gedacht, betastte hij zijn bestaan, en schrok voor de afgronden rondom. Ar ons machtige wellevendheid, de lafheid van de beminnelijke neef Michael, verzonken daar weldra in, al konden zij niet worden vergeten.

Geen van de grote geldschieters had over de kleine moeilijkheid met de man uit het IJsgebied een woord gesproken; wie de weigering om hem verder toe te laten, onnodig grof had gevonden, kreeg toch door zijn groepsverbondenheid het zwijgen opgelegd. Toen het zo dan volkomen stil in het vertrek was geworden, kwam de tweede Rentmeester van de Hertogin binnen. Hij boog, Peter. Hij zag de tegenzin van de herkenning op Arons gezicht, en bij de koelheid van Rabbi Israël aan de kop van de tafel en Michaels halve blik uit onwillige ogen, de ontevreden nawerking daarvan in de andere gezichten: hier een gemelijkheid, daar een beweging van beheerste teleurstelling, bij de jonge Reb David een lichte, snel afgeweerde bevreemding.

‘Mevrouw, Heren,’ sprak Peter, ‘de Hertogin laat u allen groeten, maar verzoekt u, haar te verontschuldigen, omdat zij persoonlijk niet kan verschijnen. De Eerste Rentmeester zal spoedig komen, en u tegen de gestorte leensom het Pand overdragen zoals is overeengekomen.’