De gouden kroon van Beieren

werd verzocht, vóór het begin van de Pandoverdracht met Reb Michael uit Trier te willen afrekenen, daar zijn medewerking in de zaak geacht werd onder diens aandeel te lopen. Fantins ogen schenen zich bij die woorden te verplaatsen; hij kon nauwelijks naar de anderen of zelfs naar Michael opzien; die bleef, na een blik op hem, nog een ogenblik met Aron spreken en stond toen op om Fantin mee te nemen naar een hoek van het vertrek. Het was niet gegaan zoals hij, Michael, verwacht en gewenst had, zei hij, want ook Salomon uit Keulen had zijn grote bijdrage naar Tobias in Speyer gezonden met wie hij zijn belangrijke zaken meestentijds samen voerde, en er was nu eenmaal een eis gesteld voor de som die moest worden bij gebracht. Het verliep voor Fantin als een kleine storm die zijn hoofd en lichaam naakt achterliet; hij had geen moed tot een woord van verzet of verwijt, hij begreep dat hij tegenover een zwijgende overmacht stond die hem met een gewelddadige stalen vingertop wegtipte en buiten de aanzienlijkheid schoof zonder dat een kik van verantwoording nodig werd geacht. Hij was er de man niet naar om nog betekenis te zien in de wellevende verzekering van Michael, dat hij in de eerstvolgende zaak stellig nog vollediger gekend zou worden. Hij liep, zo stevig als het hem mogehjk bleef, op Rifke toe en nam haar bij de arm om heen te gaan zonder iets van die anders warme heerlijkheid te ondergaan, toen de stem van Aron zijn naam noemde en hem nog staande hield: ‘Reb Fantin,’ riep Aron hoffelijk, ‘al neemt ge maar zijdelings deel aan deze bijeenkomst, verzoek ik u toch met uw dochter vanavond mijn gast te zijn in de woning van Reb Jehuda naast de Synagoge.’ Fantin knikte en boog zonder dat hij het wdlde, Rifke verroerde zich niet. Toen ging hij met het meisje heen, vol verslagenheid, en vol eerbied voor Aron, die met zoveel gemak alsof hij de Bisschop was, een hardheid uitwendig wist af te ronden. Fantin was noch een Charitz noch een Bendit; niet on-