De gouden kroon van Beieren

spitse neus die daarboven vooruitstak, maakte van zijn kop een grimmige verschijning, vol tegenzin, ontoegangelijk. Zijn hoge gang drukte de vloer van het vertrek tot hij zich aan het hoofd van de tafel zette, alleen. Hij droeg de Jodenhoed met het torentje, maar zette die nu af en lei hem op het blauw fluwelen kleed, zonder enig ontzag voor die plechtige pracht over de lange tafel; een fluwelen kapje streepte een sterk voorhoofd af, niet hoog maar breed, een eerbiedwekkende opstaande wand waarin de rimpels van ervaring gebeiteld stonden boven de onverbiddelijkheid van ogen en mond. Hij was niet meer dan de vertegenwoordiger van de Gemeente bij deze gebeurtenis, en hij had de uitnodiging alleen niet willen weigeren om der wille van de hoogheid van de Schuldenaarster, met wie de Joden van Nordlingen het allereerst, en verder die van heel het Hertogdom, graag eerbiedig en in vrede wensten te leven, want hun kwellingen waren tot nu toe matig gebleven. Nu kwam pas Michael uit Trier op zijn achter-oom toe en drukte hem de hand. ‘Uw dochter?’ vroeg hij zonder warmte, en boog voor Rifke. Toen zei hij kalm: ‘Reb Anselm zal u dadelijk een mededeling doen, gij beiden verontschuldigt mij nog een ogenblik, ik moet nog met enkele zakenvrienden spreken.’ Fantin meende niets onaangenaams te kunnen verwachten, maar beiden vonden het toch meer dan bevreemdend dat men hun nog zo weinig aandacht schonk en nog altijd liet staan. Hij uit ’sHertogenbosch kon niet weten dat Aron voor zijn komst al kalmweg gezegd had geen reden te zien om hier elke aanbrenger van enig geld toe te laten, want dat dit toch geen bijeenkomst was voor iedere bemiddelaar van het Duitse land die enkele onsen slechte Hellers bijeen had weten te brengen. Daarover was weinig gesproken, maar nu kwam de korte kolos Reb Anselm op Fantin toe en het uit zijn vierkante kop langzaam de mededeling dreunen dat volgens overeenkomst van alle aanwezigen en van de heer Rentmeester hem