De gouden kroon van Beieren

hun gesprek dat met de matige stemmen van afwachting werd onderhouden, met hun ruggen naar die enorme som gekeerd, alsof die uit het hele land bijeengestouwde vracht arbeidsbloesem en bezit, die duizenden verarmden gelukkig kon maken, hun schoenen waren of een tros bedienden. Daar waren Michael uit Trier en Aron uit Strassburg, beiden van vluchtplaatsen in koetsen naar hier gekomen, stil en zakelijk ernstig en zonder een woord over hun schertsend geschil omtrent Fantin en zijn medewerking. Daar zat een Wilzmut, een veertiger, met een opvallend goed geknipte baard om een knappe mannenkop. Uit de vochtig glanzende ogen, donker en dik ombrauwd, en uit de gemelijke trek om de knevel, kwam een bijna lachwekkende pijnlijkheid zichtbaar; het was zijn steeds aarzelende weerstand tegen alles buiten hem dat de kraterstroom van zijn on veredelde drift scheen af te dammen en hem daarmee eindeloos ontrechtte. Zijn leven lang wacht hij, om in overweldigende hartstocht los te breken, hij krijgt geen kans, hij zwijgt en hij lijdt. Daar was een Maijer uit Offenburg, een jonge man, welbewust, rustig, een geringschattende glimlach om de sterke; neus in het schoongeknipte gezicht, eenzelvig, betrouwbaar; daar was Tobias, ook met kaalgeknipte maar volle wangen, zeer jong en met oud geld van enige geslachten, minachtend jegens de mens en zijn onvermogen. Allen in hun belang begrensd en overigens goedig en niet ongeefs. En Reb Anselm, een kop met uitgezakte wangen om een lage kin, vierkant als een kleine kist. Zorgelijk gedrongen zat hij, met bewegingen als van een zwaar toestel op een spil, een korte rechtschapen kolos die moeizaam scheen te denken maar on verzettelijk leek. De jonge Reb David, rijk, droeg een fluwelen muts, want de Jodenhoed was wel voorgeschreven maar werd toch veel gemeden, en in sommige gebieden was dat alleen in gevaarlijke uren voor de aanzienlijken gewaagd. David was ook overigens voor zijn dagen keurig