De gouden kroon van Beieren

‘Die komt nog vaker in Joodse handen,’ antwoordde Simeori, ‘het is een Kroon die voor Joden immers een voorkeur heeft.’

Hij wist niet, en niemand wist, dat hij de werkelijkheid van de geschiedenis voorzegde. Na een poos onderbrak hij het gesprek van de anderen over het gebeurde omtrent de Ecclesia dat hen ter ore was gekomen.

‘En als wij toch de Christus moesten doden en verloochenen, opdat Hij hun God zou worden,’ mijmerde hij luid op, ‘waarover beklagen zij zich dan? Zij hebben er toch hun grote voordeel bij?’

Hij gaf zichzelf antwoord:

‘Het hoort er ook bij,’ zei hij. ‘Die Bendit die u aanviel,’ (zijn klankbord was nog steeds Bifke), ‘is listig. Men kan niet bedenken wat hij altijd weet op te brengen om de tegenstander te verwarren en eindelijk vermoeid en onverschillig te maken tegenover de uitslag van de twist. Het is wonderlijk. Ik heb zulke redenen willen bedenken, ik kon het niet. Nee,’ zuchtte hij, ‘ik kon het niet.’

Allen, behalve Rifke en de liedjeszangers haalden de schouders op om de dwaasheid van zulke pogingen. Zij zat met lachende ogen, en knikte, met een hoffelijke buiging, onder nadenken haar ‘Ja, ja.’ Want zij kon het meten en vergelijken niet laten. En was dit, boven het verstand van die aangename Reb Meijer, toch niet nog een hoger en stouter greep naar waarheid? Ook al scheen die greep nu en dan terzijde uit te schieten als de prachtige vaart van een roofvogel die bliksemsnel omlaag suist en zijn snavel wondt, naast zijn verdwenen prooi? Er was iets in die dapperheid die haar vertrouwd voorkwam. O, hoeveel is dan niet vertrouwd van die allen. Zij spraken over Reb Falk en over Henna’s vlucht.

‘Men moet altijd kunnen blijven leven,’ wierp Simeon opnieuw naar Rifke op. En alsof er geen overgang was:

‘Elet zwaard beklaagt zich bij Crod, dat de mens de stof heeft

a9,o