De gouden kroon van Beieren

smeekte haar, voorzichtig te zijn en haar lotgenoten te waarschuwen.

‘Hij schrijft mij ook zo,’ zegt zij rustig.

Fantin vertelde haar nu, dat hij haar vaders bezittingen in Tiel voor haar vrij had gemaakt en dat die nu de hare waren. En dat hij er op rekende dat zij zo verstandig was, haar geld in zijn zaak te geven en daarmee haar ruime voordeel te doen.

‘En Strassburg?’ vroeg zij eerst ontwijkend.

Fantin haalde de schouders op. Strassburg stond daarbuiten. ’En of hij omgekocht is of niet, het is onze zaak, en onder ons zijn er velen die meer ervaring hebben, en ook meer recht op ons vertrouwen. Als onze grootste zakenmannen ons hierin voorgaan, kan zo iemand ons niet terughouden. Er is iets aan om te lachen dat een jonge Christen ons vertelt dat wij bij zijn Kerkgenoten in gevaar zijn.’ Op de grens van de zelf-waarneming, waarin, evenals bij honderden anderen, de twijfel telkens gist, handhaaft hij toch zijn hoop.

Hij wachtte, met voorzichtig naar haar omhoog gerichte blik.

‘Neen, Onkel, dat kan niet,’ antwoordde zij met zoveel zachtheid, dat het een scheur in zijn hart leek te snijden, want hij wist wat haar neen betekende.

Hij waagde nog een zet die hem duur te staan kwam.

‘Ik dacht dat ge u ook door dat geld met mij verbonden zoudt voelen, omdat het immers van uw vader komt. . . ’

Zij dacht aan de al te vrijmoedige Bendit en zag een wijde afstand tussen de beide mannen en zichzelf: zij begreep, en herkende uit haar kinderjaren, dat zij tegenover een wil stond die zede was en misschien moest zijn. Zij groef haar beslissende moed omhoog. Zo zacht dat het bijna fluisteren was, maar in een onbetwijfelbare zekerheid:

‘Ik weet niet alles, Onkel. Ik ben een meisje: in zaken doe ik niet mee.’ En toen, als een droevige boodschap:

‘Ik ben te jong voor U, Onkel, te onervaren.’