De gouden kroon van Beieren

haar toekwam met een glimlach die nu iets meer naar bitterheid trok, en waarmee hij haar ook meedeelde wat hij in Trier over Vught had vernomen. Zijn terugweg was dus nu afgesneden, zij waren nu beiden vluchtelingen. Zij stonden met teruggehouden bewogenheid om eikaars redding, en zij zag met scheefgeknepen lippen van geschoktheid hoe zijn pupillen in de ooghoeken schoten onder het bedwang van zijn vertedering. Ja, hij heeft al veel vrouwen gezien, meisjes blond en slank, bruine, rossige, zwarte, als gedaanten van geluksdromen die rondom vol staan van een licht als vloeibaar koel zilver. En zoals hij zich soms herinneren kan: hoe verbijsterend waren ze, om die rimpelloze onbewustheid omtrent haar taak. Maar dat blijft alles droom, het is niet van hem, zoals dit wonder Gods. Dit is van het zijne, onmiddellijk, bloed van het bloed van zijn beminde vrouw, geur van haar geur, een geur van wild geitenblad in de beslotenheid van een vertrouwd vertrek gedragen, of ook wel, opeens: een oersterke bloemstruik uit de open velden van het Oosten, liefelijk en bestendig en toch alleen tot stil geschenk bereid voor wie er zijn dwaze loop voor prijsgeeft en erbij kan toeven. Voor hem schijnt het geschapen, als in een wet van vlees en stemgeluid hem toegewezen, alsof hij zijn hand maar in beweging heeft te brengen om het tot zich te nemen en uit haar ogen die diepe verrukking te drinken die de dood doet vergeten en vele geslachten nog zal doortrekken met natintelingen van geluk. En dat is het raadsel voor hem: dat hij desondanks haar niet kan naderen; dat hij haar knecht is, dat hij zelfs nu de moed mist om haar iets van de schatten van zijn genegenheid mee te delen. Zelfs nu kunnen zij maar weinig woorden wisselen.

‘In lang elkaar niet gezien, Onkel.’

‘Toch wel/ zegt Fantin. Tn Trier heb ik u gezien, Ricia.’

‘In Trier.’ Zij ziet hem onderzoekend aan. ‘Hebt ge mij daar zien lopen?’