De gouden kroon van Beieren

woord was een duizendvoudige stemverheffing, en de herhaling van de nederlaag van Ecclesia met nog heter tarting. De enige tegenzet die de knechten overbleef, was het haastiger opdringen naar de Brandstapel, waarbij het Strassburgse volk nu meehielp om de gebonden lichamentrossen die begonnen te struikelen, naar de vlammen te drijven. De Joden konden niet aarzelen: de massa Christenen die aan drie kanten hen voortstiet, deed hen over elkaar heenvallen tot zij onder gelach waarin het begrip van wat volgen zou nog ontbrak — werden opgegrepen en naar het hout gesleurd. Al scheen het een ruim vlammenbed, het was voor zoveel Joden toch te klein: zij werden over elkaar heengesmeten, sommigen stikten onder de kleren van hun vaders of buren, eer het vuur hen nog volop had gebeten. Rabbi Salomon, door de zelfhervinding van zijn gemeentenaren tot blinde extase gestegen, had na het ‘Adon Olam’ een nieuw lied ingezet, en terwijl zijn kleren al brandden, zong hij in een gewelddadige tegenaanval op zijn pijnen, de anderen het ‘Kodousch, Kodousch, Kodousch ’ voor, het: Heilig, Heilig, Heilig,

Is de Eeuwige der Heerscharen,

Heel de aarde is vol van Zijn heerlijkheid.’

Het gezang en de tot wildheid geklommen kreet over de Ecclesia vernieuwden zich vele malen; als kinderen, van de ouders weggesleept om gedoopt te worden, zich plotseling losrukten en in de vlammen sprongen, of als enkele van de mooiste meisjes die voor persoonlijk genoegen werden afgezonderd omdat men toch volstrekt meester was over al wat uit de huizen was gedreven, haar redder in het gezicht spuwden en evenals een enkele dopeling die op zijn woord terugkwam, in het vuur snelden. De vlammen deden hun werk in die zingende, roepende, zich wentelende massa Joden, waar de gezichten tot het einde toe óf van pijn verwrongen of weer met grote ogen wit van vervoering stonden; het levende weerstre-