De gouden kroon van Beieren

zijn. Het lied duurde tien minuten, genoeg voor de hele kleine tocht naar het kerkeplein; het veranderde tweemaal in een beurtzang tussen leider en menigte-koor, en het eindigde in een psalmachtige verstilling die vele tranen ving door het onweerstaanbaar geworden besef van het einde zo vlakbij:

‘In Zijn hand vertrouw ik mijn geest

Terwijl ik slaap, en bij het ontwaken.

En met mijn geest: mijn lichaam!

De Eeuwige is met mij, ik vrees niet.’

Het was alles wat de Leiding kon geven, de zelfmoord was hier niet mogelijk. Intussen was er een man uit het volk, een ongeletterde, die nog een wapen ronddeelde tegen de gevaarlijkste vijand van dit ogenblik, die inkeer tegenover het geweld heette. Het gebeurde toen de stoet van veroordeelden de vleugel van de Münster was genaderd, waar de beide beelden ‘Ecclesia en de Synagoge’ tegen de gevel op consoles stonden, aan weerszijden van een Ionische zuil. Daar wachtte heel het volk van Strassburg op het grote on ver getelijke bestraffings-feest. Het stond in dichte rijen om de vier zijden van een ondiepe kuil heen, een gat van een dertig meters in het vierkant, en dat gevuld was met vrachten sterke dennentakken en rijshout. Het hout brandde al; knechten stonden bij de hoeken met blaasbalgen het eerste rosse leven van de vlammen kracht in te blazen. De Joodse handwerker, een arme smid, had zijn eenvoudige inval tot zijn buurman uitgesproken aan wiens middel het zijne was vastgesjord: hij had opnieuw de veelbesproken Ecclesia gezien, de gedaante van de Christelijke Kerk, die met Kroon en Kruis en beker, in de volle macht gesteld, met vriendelijk maar verheugd vermaan de ook vrouwelijke Synagoge toegewend stond. De Synagoge, beschaamd, met gebogen hoofd, hield in haar linkerhand het boek van haar Leer omlaag, alleen nog met de toppen van haar vingers, zodat het verondersteld werd haar te zullen ontvallen. De beeld-