De gouden kroon van Beieren

ming hebben toegezegd! Zij hebben met hun dom verzet lang stand gehouden, maar het volk is dan ook daardoor hun vijand geworden.

Daarmee was Bisschop von Buschegg tevreden gesteld, dat de massa nu ongeduldig was geworden en de Stadsmeesters beschuldigde, door de Joden te zijn omgekocht. De stadsmees-ters begonnen zich even onveilig te voelen als de Joden die, in hun straat opgesloten, door ge wapenden werden bewaakt: overval of vlucht en ook brandstichting door de Joden zelf moest worden voorkomen. Wimpeling en Locher, hoewel beiden bekend om hun ruimer tijdsoverzicht dan van de meeste Poorters, bij de behoudzuchtige!! gewantrouwd, door de enkele verlichten bewonderd, waren geprikkeld geraakt door de hooghartige weigering van de Joden om de borgtermijnen te verlengen en een verlaging van de rentevoet toe te staan. Want zo was in de Jodenraad van Strassburg besloten: een meerderheid had zich uitgesproken voor strenge handhaving van hun rechten, als enig overgebleven poging om zich de steun van het Christelijk Gezag te verzekeren. In het gevecht om maatschappelijke plaats en leven zou de poging gelukt zijn, als niet de muitende koorts van het volk te hoog gestegen was door de plotselinge inspuitingen met het Betscholdse gif. ’s Middags na het eten stroomde een toeloop van de Gilden, verdubbeld door een grote menigte paupers, naar het gebouw van de Stadsraad bij de Münster. De Gilden droegen hun vaandels mee en alles was gewapend met piek en lans, en onder het geschreeuw van de volgende massa eisten zij het heengaan van de Raad en de verkiezing van een nieuw Stadsbestuur, waarin het handwerk een ruime zeggingschap moest krijgen. De slager Betschold liep aan het hoofd van zijn Gildebestuur; bij de Bisschop toegelaten, had hij zijn doel meegedeeld, en tussen neus en lippen ook van zijn grapje met de boer gerept. De Bisschop keurde het eisen van een nieuwe Stadsraad goed;