De gouden kroon van Beieren

wenkt met nog meer. Weet de boer nu zeker dat het kind niet is meegegaan?

De boer keek bevend van angst in die slimme blik tegenover hem die hem volkomen heeft overmeesterd, met geweld, en met Gezag, met goddelijk Gezag en met die vuist van ijzer die die vreselijke slag van zoeven zal herhalen: een straffende vuist die middellijk van de Godheid komt. Hij weet dan ook niet meer of hij niet alles moet gezien hebben wat hem wordt voorgezegd. De Raadsbestuurder weet wat van die Jood, dat hij niet weet. En dus moet het wel waar zijn. Er is een Wet, dat men niet liegen mag, niet vals getuigen. En er is ook een wet, dat men het van God gesteld Gezag moet gehoorzamen.

Kan hij het kind aan wij zen dat geschreeuwd heeft?

Ja, dat zal hij wel kunnen. Zo zal hij zijn kwellend Gezag toch tevreden kunnen stellen, en heen mogen gaan met een gezicht dat weken pijn zal doen, maar nog zal kunnen genezen.

Betschold liet zijn gezicht genezen, hij sloeg niet verder. Hij had voldoende woorden om onder de massa de daad van een ongenoemde Jood als een giftig vlammetje te laten rondgaan en de jachtlust van het volk op het hete peil te houden, dat hij nodig had. En toen kwam de grote onvoorziene hulp: de Geselaars die de beslissing brachten, voor hem en niet minder voor de Bisschop. Yon Buschegg haatte die rebellen van de straat, en er zou een dag komen dat hun straf zich hard zou komen melden: de Paus zal straks toch verstandig worden en alle muiters opruimen: hij had toch al uit Rome daartegen gewaarschuwd, omdat zij met hun lekenpreken tegen de geestelijkheid en met hun eigenmachtige Absolutie het Opperste Gezag schonden. Al die opstandigheid bracht nodeloos verwarring in het volk. Daar was een bende, die zich de Arke Noach’s noemde, en dat mocht waarlijk wel, want het was de Arke met al het gedierte, maar zonder schipper. Zij durfden de tekst van het Heilig Boek waardeloos noemen; het moest alles over