De gouden kroon van Beieren

de hij al gauw zijn toon naar het schrikaanjagend snauwen. Had de boer niets gezien van het gedrag van die Jood? Of had hij soms de Jood in het geheel niet gezien? Dat wisten de leden van de Raad toch wel beter: zij hadden hun inlichtingen; het ging er nu maar om, dat de boer niet zou ontkennen wat vaststond, want dat kon van een Christen niet ongestraft worden gelaten. Had hij dus niet gezien wat die Jood deed?

‘Dat niet zozeer,’ antwoordde de boer beangst.

Betschold werd ongeduldig. ‘Zeg op!’ schreeuwde hij, ‘wat je weet!’

De boer wist niets. Maar hij ging iets begrijpen. Schrik en pijn, en bittere verrassing overtuigden hem van de ongelukkige aangelegenheid waarin men hem zo onverwacht had neergezet. De vuiststomp van de slager deed hem het bloed uit neus en mond sijpelen, hij schreeuwde. Maar hij begreep nog niet dadelijk wat van hem verlangd werd. ’De Jood lachte naar het kind, was het niet zo?’

Hij keek zijn kweller weifelend van angst in de eisende ogen. Een sterke kerel, en een bestuurder van de stad Strassburg. De bestuurder ziet dat hij eruit moet slaan wat hij horen wil : hij is overtuigd, een goede daad te voltooien, want al is dit een zetje naar zijn doel dat dan bedacht mag zijn: heeft deze Jood niets van dien aard gedaan, anderen doen het toch wel, en de stad Strassburg moet gered worden. Heeft dus de Jood niet naar het kind gelonkt? Ja, dat was wel zo iets, stamelt de boer, met een blik naar de vuist die zijn gezicht nu verder zou kunnen verbrijzelen.

Aha. Dus de Jood lonkte. En probeerde hij het kind niet mee te nemen?

De boer denkt naar beide gevaarlijke kanten slim te doen: hij zegt ja, maar het kind schreeuwde.

Betschold weet niet of hij niet zelf moet gaan geloven wat hem wordt voor gestameld. Hij is al tevreden, maar de uitslag