De gouden kroon van Beieren

von Winterthur en Sturm, waar het om de beslissing schreeuwde ; er was geen gewapende macht sterk genoeg om die onverwachte muiterij tot rust te dwingen, en in de Raad bleven von Buschegg en de zijnen onvermurwbaar. Het was waar: hoewel de Joden maar een deel van de nodige gelden voorschoten, waren toch bij de kleine bedrijven en de handwerkers de schulden hoog opgelopen; het leven was ondragelijk geworden, en dat van de Joden een geheimzinnige vijandigheid zoal niet voor de gezeten burgers dan toch voor hun vermoeide ogen. Von Winterthur, Sturm en Schwarber, wisten niet beter te doen dan hun beschermelingen in veilige bewaring te nemen: zij deelden hen mee, dat zij in hun woningen moesten blijven opdat de boosaardige plannen tegen hen geen kans op werkelijkheid zouden krijgen. Die middag klonk de Jodenbei voor de tweede maal vergeefs in Strassburg, om de Joden te seinen dat zij ter markt mochten om vis te kopen die de Christenen niet nodig hadden; zij behoefden ook geen bel tot het verlaten van de markt, want zij bleven bedrukt in hun houten huizen. De schoutknechten die nog niet waren ingelicht, zwegen met ambtelijke afwending; in hun houding lag de instemming verwerkt met de maatregel die Christenen had te beveiligen tegen Joodse vislust en gemakkelijke overbieding.

En dan had, zoals in de rede lag, de slager Betschold met zijn naaste vrienden nog een goed grapje bedacht. Geen kindermoord weliswaar, maar toch de mogelijkheid van een poging daartoe, en voldoende om de bloedige suggestie daarvan op de hitte van het tot alles gerede volk te gieten. Zij hadden een goede domme boer in de benauwdheid gedreven met hem in de indrukwekkende kamer van de Raad te ondervragen omtrent de gedraging van een Jood die in zijn nabijheid woonde en die zeer opvallend vriendelijk zou gedaan hebben tot een Christenkind. Betschold leidde het verhoor en na een paar vertrouwelijke woorden die de boer wantrouwig maakten, verleg