De gouden kroon van Beieren

steen, alle huiden, koren, wijn, paarden, gezouten vis uit de kuststeden, was in twee eeuwen tijds volledig in de handen van het Christelijk burgerdom gekomen. Maar ook uit de geld voorziening waren zij grotendeels verdreven; men deed hier en daar nog zaken samen, en alleen die burgers die wat geld bij hen hadden opgenomen, uit zaken verval of voor de Beierse Lening, wensten zich van hen te ontdoen, en sloten zich heimelijk aan bij het werkende volk, in de gilden verenigd, onder aanvoering van hun leiders, opkomelingen uit de handwer-kersklasse of uit de macht gegleden adel. De grote tollenaars en de belastinginners in dienst van de Heren, waren voor de menigte het voorbeeld van alle Joden; van alle kleine geld-schietertjes, van de enkele geneesheer, de enkele molenaar, de zeldzame wijnbouwer of herbergier.

Bisschop Berthold von Buschegg van Strassburg, tot voor kort Arons wereldlijke meester, hield zich tijdelijk de Gilden toegedaan, ja, de slager Gildemeester Johannes Betschold was in het gevecht tegen de zittende Stadsraad zijn rechterhand. Die twee, met de Raadsleden Wimpheling en Locher, vochten tegen de overige leden van het Strassburgse Stadsbestuur, vooral tegen de Stadsmeester von Winterthur, tegen de schepen Gosse Sturm en de Gildemeester Peter Schwarber van de kooplieden, om het leven van de Joden dat zij op eis van het volk vernietigd wilden zien. Die anderen, in overeenstemming met de eerste besluiten van Keulen en Bazel, wilden de Joden sparen: de hoge heffingen die zij hadden op te brengen, waren kostbare inkomens voor de stad. De Bisschop en de slager brachten de grote vergadering in Benfelden in het geding, waar de stemmen over dat geschilpunt hadden gestaakt in weerwil van von Buscheggs inspanning om met de Joden samen de kwade stoffen van de Ziekte te verbranden. Het volk van Strassburg morde en dreigde met opstand, liet vulde de straten als nooit te voren en rotte samen voor de woningen van Schwarber,