De gouden kroon van Beieren

Die gevangenneming van de verschrikte Charitz uit Zalt-Bom-mel, van Kalman uit Nijmegen wiens pupillen verschoten van verbijstering en gelatenheid en van hun leider Fantin, bleek geen vergissing te zijn geweest. Niet alleen de Joden uit Worms, ook de Joden langs de hele Rijn, en die in Beieren, en Italië en het Zwitserse wisten allen, na wat in Francia gebeurd was, wat hen kon wachten, maar zij sloten de ogen tot de vijand ze uit hun kassen sloeg.

Op een enkele plaats na -waar de overval wat al te verrassend uitbrak en hen in wilde verbittering joeg, was die blindheid hun enig verweer. In grote gemeenten: in Erfurt, in Bazel, in Keulen, waagde men het, zich veilig te rekenen in de bescherming van de Stadsraden; waar de Pest met zijn rottende golf de steden naderde, bezweek de wil van het Gezag onder de wanhoop van het verpauperde, onwetende volk. Al waren in Solo-thurn de eerste Joden van het Duitse land in de spits van die muitersstroom omgebracht, in Erfurt hadden al tweeduizend Joden, in het gezicht van hun dood door de opgejaagde menigte, als eersten de vuurdood gekozen in hun Synagoge. Salo-mon, in Keulen, had in zijn broeiende wanhoop tot Fantin en zijn beide metgezellen de waarheid gezegd: talloze armen, van het land gevlucht, tot volwaardige arbeid en inzicht nog onbekwaam, waren gretig gegrepen prooi geworden voor de ophitsing tegen de Joden, en dan stond de Stadsraad in verwarring tegenover die gevaarlijke bezetenheid uit doodsangst en gebrek. Het volk deelde de waan, die bij de Joden een verbleekte zelfverheffing was, als zouden zij de enige geldschieters zijn: de poorters kenden de dwaasheid van beider inbeelding. Zij waren de Joden in handel en bedrijf opgevolgd; al wat die in hun bloeitijd hadden verzorgd: alle goud en edel