De gouden kroon van Beieren

De Bachoer Gottlip kwam bevestigen wat Ricia gezegd had over zijn gezwollen keel en wangen; hij had de Bof en stond met drievoudig ingepakt hoofd als een oude vrouw, zijn stem klonk als een katrol. De vrouw Ricia had gezegd dat zij iemand had gekend die aan dat euvel leed, en die genezen was door eenvoudig een week lang het bed te houden zonder enige hulp en zonder belezing. Rabbi Uri zag bedrukt vóór zich: hij had de knaap zelfs op de Sabbathdag met allerlei uitgevorste toepasselijke teksten, Thora- en Talmud-volzinnen omsproken; het was een onaangevochten gewoonte en bijna zede geworden, maar ieder wist, al werd het nooit uitgesproken dan door een enkele volhardende schriftgeleerde, dat alle gemeengoed geworden bijgeloof tot het verval behoorde waarin de Joden van het Duitse land, onverminderd vlijtig jegens hun Thora, toch steeds zwakker in de eigen levensleer, want steeds ongewisser tegenover hun lot, de levensangst van de Christenen waren gevolgd. Rabbi Meijer was zo een die daar verbitterd naar rondzag. Hij zond uit zijn wijd uiteenstaande heldere ogen een toornige blik naar Rabbi Uri en zei luid: ‘De straf zal volgen.’ Dagelijks, zei hij, gramde zijn machteloze verontwaardiging tegen die troebele stroom van kwade bestanddelen die uit de grote domheid ontspringt en waaraan duizenden hun dorstigheid willen stillen omdat zij geen helderheid meer kunnen verdragen. ’De stille Doop⁴ noemt hij dat drinken uit die helse rivier vol schimmelgroeisel, waarmee God gelasterd en mistrouwd wordt en Zijn milde uitkomsten worden ontkend. Het komt alles uit dat ‘Boek der Vromen’, van iemand die zich nog wel ‘Ha-chassied’, de vrome noemt en zichzelf tot wijsheids-ridder heeft geslagen. Hier in Worms heeft hij nog een navolger gekregen: een Eliasar, die ook veel meer weet dan Thora en Talmud en dan God zelf, en die evenals die eerste, geen dwaasheid genoeg naar zijn zin bedenken kan. In ‘Het Boek der Engelen’ heeft hij schaamteloos van de Monnik