De gouden kroon van Beieren

ongelukkigerwijs zijn woorden van de vorige bijeenkomst te herhalen: ‘Israël is in nood/ had hij zijn lijfwacht toegezucht. De scherts van Rabbi Juda scheen een bijna schennende afronding van de verlegen stemming over de lelijke struikeling van de Leider, en Rabbi Ar on was opgestaan en had voor de vrouw Ricia de kleine Ban voorgesteld, dat was de uitwijzing buiten Worms. Daarover werd geredetwist; Hernia’s vader werd ontboden, en Ozia, ook Susman en later Bendit in zijn vage triomf, met nog een tweede Bachoer, Gottlip, leerling van Rabbi Uri. Zij antwoordden met halve beslistheden. De vrouw Ricia, zei Bendit met een zoete trek en voorovergebogen bovenlijf, had schamper over het. heilige huwelijk gesproken. Rabbi Joseph, de volle haren als een allongepruik en een naar voren pluimende witte baard onder zijn haviksneus, had toen een vrolijkheid weten te brengen: onder een zacht krinkelend gelach had hij Bendit gevraagd: ‘Tegen welk huwelijk had zij bezwaren?’

Daarop was Bendit, een ogenblik afgestraft, met een reeks aanklachten gekomen waarbij hij sommige getuigen tot instemming vorderde. Het meisje Henna had haar, Ricia’s bijzondere begaanheid gewekt. ‘Is niet verboden/ hoofdschudde de zware vierkante Rabbi Salomo met strenge zachtheid, waarbij Rabbi Juda hem met instemmende spot toelachte. Maar had zij bewerkt dat het meisje haar vaders huis zou ontvluchten? Dat had men zo verstaan. Reb Vidal de Synagogedie-naar kreeg opdracht, Ricia voor te leiden. Zij was niet in Ozia’s woning. Neen, Bendit had haar gezien, in een nonnenkleed. Ook dat was, voor vrouwen, niet verboden als noodweer, maar was zij een afvallige? Ozia, fris, zelfbewust, van haar onmisbare bekwaamheden zeker, antwuordde dat Ricia alleen uit nood zich dat kleed had verschaft, want zij was vluchtend. Nog gaf Bendits liefdespijt geen kamp. Zijn beschuldigingen golden nu een gesprek enkele avonden tevoren in Ozia’s woning,