De gouden kroon van Beieren

men hierheen had gesleept als een soort levend amulet, dat misschien een bezwerend of verlossend woord zou kunnen uitzenden in deze zeldzame gesteldheid. Falk begon opnieuw geld te vragen om de lening terug te betalen die Christenen hem hadden toegewezen. Er werd geantwoord dat hem dat gegeven zou worden als hij tot het Jodendom teruggekeerd zou zijn. Reb Willebrords blik verschoof naar angstige gedachten: vrijwillige doop en terugval, het kon de brandstapel worden. Zal hij, vroeg hij nu, dan van andere Christenen geld lenen, en daarmee vluchten om weer Jood te worden en zijn eerste schuld afdoen? Er was één lid van de Raad die toestemmend knikte, en R.eb Falk lachte hem toe. Maar de anderen werden waakzaam. De Rabban, vóór de zitting begonnen was, flink beschreeuwd, had ‘Israël is in nood’ losgelaten; van Falks aanwezigheid, van zijn rol, van heel de bijeenkomst drong geen geringste voorstelling tot hem door, maar men wilde uit het ‘Israël in nood’ toch een bijzondere waarschuwing verstaan, en zo deed het uitgeputte symbool van leiding, wijsheid, doorzicht en voorzienigheid toch nog dienst. ‘Men kan hem niet raden I’ riep een stem bezwerend tegen Falks listige voorstel. Toen begon die over de panden te spreken: het eerste plan was mislukt en het aanhangende voorstel kon alleen dienen ter versterking van de druk: hij wist dat hij zijn buitenkansje tegemoet ging. Reb Bendit moest ontboden worden; hij kwam naast de onbekende eiser te staan; de Bestuurderen wisselden sombere en waarschuwende blikken. Falks verklaring dat hij met de opbrengst van de panden de lening terugbetalen en dan weer Jood zou worden, klonk niet anders meer dan als een listige bedreiging, want men wist nu dat de weduwe hem gestuurd had. Reb Bendit zei dat de weduwe de schuld van haar man ontkende, dus ook geen panden kon eisen. Flet was een zaak die in deze Raad niet beslist mocht worden; men kon alleen om der wille van de vrede Bendit bewegen tot een