De gouden kroon van Beieren

van zijn strijdbare bijslaap begint. ‘Panden/ geeft men elkander door, ‘hij vraagt de panden van Reb Bendit.’ De blikken worden nu met hoofdknikken versterkt; er is niet veel scherpzinnigheid nodig om in te zien dat nu het Joodse masker is losgelaten, en dat door het verband met de weduwe, omtrent wier geschil met Bendit men elkaar inlicht, ook de volle vijandigheid openlijk wordt gesteld. Maar hier eindigt ook Reb Willebrords kans om met de Joden persoonlijk aan de woningen te onderhandelen, want die kans wordt nu naar een ambtelijke beslissing verlegd. ‘De Raad!’ roept men eerst zacht, en dan, hoewel voorzichtig, toch luider: ‘De Raad! Men moet de Raad bijeenroepen!’ Reb F alk keerde zich naar de menigte, hij knikte zonder vrees, en met een glimlach die niets goeds kon betekenen. Hij bleef als meester van de toestand staan, en enkelen maakten zich uit de kleine massa los om Reb Vidal te waarschuwen dat hij zonder uitstel de Bestuur-deren bijeen moest brengen. Zij kwamen, in die bedrukte haastigheid die bekend was als had men ze zelf eeuwen lang beleefd, met onderdrukte bitterheid, met toorn die niet getoond mocht worden, met opeengeklemde tanden die hadden willen bijten, met vuisten die bedwongen en gesloten werden gehouden opdat zij niet naar die keel zouden grijpen, die, uit hun midden gekomen, naar hun midden terugkwam om met woorden vol valsheid dodelijke lagen te leggen. Zo ontvingen de Rabbaniem en Dajanniem van Worms de Joodse dopeling Willebrord Petrus uit Zeil. Zij lieten hem in het Dans- of Bruidhuis komen, want binnen de muren van de Synagoge wilden zij hem niet zien.

Hij stond daar, alle nieuwe vrees overwonnen, brutaal, zonder te hebben gegroet, met zijn kleine bewegelijke gestalte en zijn ronde schouders, voor de lange tafel, en trok een scherpe glimlach. Hij liet zich niet verwarren, ook niet toen hij in het midden van de bekende verschijningen de Rabban zag, die