De gouden kroon van Beieren

zijn rnedevogels hun doodsnood niet zien, hij zou ze de ogen openen en niet zonder dat hem daarvoor een flink sommetje geld zou toevallen, een buitenkansje dat het enig mogelijke in zijn armoedig bestaan leek, en dat; hem dronken maakte en tot alles bereid.

Hij trof overal Joden die weigerden te geven, maar die geschrokken en van dieper gravende vrees ontsteld, hem in steeds vollere groepjes volgden. Hij begreep dat alles; hij kende de hele ontwikkeling van zijn onderneming vooruit en was van de goede afloop zeker. De Joden liepen te hoop en luisterden mee aan de deuren, zwijgend, met: gespannen blikken uit grote ogen, alsof een fakkel door hun wankele gebied trok die het elk ogenblik in volle vlam knetterend kon doen omhoogbranden. Men kon niet anders dan zwijgen tot dat gevaar, waarmee die kleine man uit hun midden, vrij moedig door de macht die daarbuiten achter hem stond, geladen bleek. Zijn zoete toon is uitdagend, en de aangroeiende menigte verontrust hem niet tot de geringste aarzeling. Hij ziet zijn lotgenoten van enkele weken geleden volgen en staan: donkere vrouwen als zijn vermoorde moeder en zijn zusters, mannen als zijn vader en zijn broers nu schuw, in angstige afwachting bijeengedrongen, met strakke en ook wel onzekere blikken of met verwrongen glimlach van een aarzeling die misvormt. Vijandig voelt hij zichzelf ook, tegen het lot dat hem een van de hunnen deed zijn, dat hem daarmee niets bracht dan angsten en armoede, en dat hij nu gekeerd heeft door een daad. waarvan hij de waarde niet durft peilen. Zijn zij hem vreemd geworden? Hij weet het niet; hij tart zijn verbondenheid, want hij weet dat hij hen toch op een afstand heeft geschoven, op dat ogenblik van zijn besluit, een gewelddadig besluit, want hij had de hakbijlen van de Zeilers gemakkelijk kunnen ontkomen. Een gemompel golft door de Joden, als Falk zijn poging ziet mislukken om voor zichzelf geld los te praten, en als tweede zet aan de opdracht