De gouden kroon van Beieren

Willebrord Petrus, alias Reb Falk uit Zeil, kwam korten tijd daarna de Wormser Jodenwijk bezoeken. Hij was misschien de vogel van wie de dichter van zijn dagen Conrad von Me gen -berg zong, dat zijn uitwerpsel heet is maar snel afkoelt, en waarmee hij op de bekeerde Joden doelde die hem ook in zijn Kerk zelfs niet aangenaam waren. Bij de kleine vervolging in Zeil, waarvan de Kloostermoeder Ricia vertelde, had hij naar het oordeel van de overlevende Joden te snel doop voor dood gekozen. Hij bezat geen onsje martelaars-vlees en in de razernij van het bloedige tumult dacht hij aan de voordelen die de koude liefkozingen van de Christenen hem zouden kunnen opleveren. Geldelijke benardheid en angst stiet meer Joden naar de Doop dan ooit tevoren.

Onder de vele armen waren het; de meest wanhopigen, met de bedeling door de Gemeenten niet tevreden, of wel een enkele peinzer die meende de twee werelden te kunnen verbinden. De overgang bleef kwellen als verraad; het verband met het jeugd-verleden was te diep, elk geval was voor losgescheurde enkeling en achterblijvende menigte bloedig, en het was maar een zeldzame keer dat een geringe bevruchting van de wereldgeest mogelijk bleek. Johannes Pauli, naar Paulus gedoopt, bracht uit zijn Joodse bron geheim- en zedekundige bespiegelingen over in een boek dat een Duits volksboek was geworden; hoewel alle ophitsing daarvan ver was, kon toch de vijandschap er nog niet door worden verzacht. Reb Falk werd naar Worms gestuurd door de weduwe die Bendits vorderingen betwistte, en bij wie Willebrordus Petrus alvast als eerste loon voor zijn overgave zijn geremde overrijpe lust met de hare vierde. Flij moest, goedschiks of anders ook een weinig kwaadschiks, de panden losmaken om daarmee met haar een on-