De gouden kroon van Beieren

‘Die is pas nuttig,’ hoonde Eberlin nog, ‘als men er niet juist dat uit verstaat wat aangenaam en gemakkelijk voor ons is.’

Een ander riep nog: ‘Wij weten wat wij doen. Wij sluiten de ogen niet voor de gevaren. Zelfs een betaalde vechtmeester onderricht ons, opdat wij onze vrouwen en kinderen kunnen verdedigen.’

‘En Judith? Zegt u dat niets?’ vroeg nog een stem.

‘Zijt ge zo verheugd om een gedoopte Jodin?’

‘Kent gij Gods besluiten?’ riep men weer.

‘Ik moet misschien dankbaar zijn voor uw jeugdigheid,’ besloot Eberlin. Hij liet Bendit die hij als leerling verfoeide, met de meeste stemmen samen zonder geld van zijn vennoot. En ging heen.

Ozia had geluisterd met de glimlach van iemand die op de hoogte is; Ricia had het alles in de taal van haar neef Susman aangehoord en was nadenkend geworden, mooi; voor Susman in een kalme glans van bevriendheid, voor Bendit hatelijk en begeerlijk, voor Liba onaangenaam. Ricia kon zich Rabbi Eberlin niet lichamelijk voorstellen, maar zou hem later in een andere verschijning plaatsen, die belangwekkend voor haar was. Bij de verwerping van de vrouwelijke tooi alleen was zij in twijfel geraakt en opnieuw naar een kring van goedgeklede vriendinnen gaan verlangen.

Haar neef onderbrak haar gedachten met de stille vraag:

‘Is het bezit belangrijk, dat uw vader u naliet?’

‘Ik weet het niet, neef. Uw vader zal het mij zeggen, maar wij zijn niet rijk.’

‘Ge kunt het mij ook in handen geven. Ik zal het goed voor u bezorgen, met een ruime winst.’

Ricia lachte. ‘Zoals straks die mislukte hoveling, die Bachoer? Liba wacht al op de Goepah.’

‘Waarom niet?’ knikte Liba. ‘Ik heb hier, Susman heel niet