De gouden kroon van Beieren

edelstenen voor de Priesterkledij waren dezelfde verleiders als de rente van vandaag voor ons; zij verstikken en blinddoeken ons op de weg naar de volmaaktheid, en brengen ons listig naar de afgrond.’ Hij bleef nu zwijgen en wachtte. Hij zag dat hij veel verzet had opgeroepen, maar stond toch een ogenblik verwonderd over de gebetenheid van Rabbi Aron de Voorzitter.

‘Wilt Gij aan God gelijk worden?’ vroeg diens stem bestraffend.

‘God heeft ons geschapen naar Zijn beeld,’ zei Eberlin, ‘en niet om als het gedierte te leven voor voedsel en stoffelijke gewoonten.’

‘Gij lastert Koning Salomo en de Tempel, uit de heilige boeken Mozes.’

Sommige hoofden knikten. Het scheve kopje van Rabbi Juda toonde toch instemming met Rabbi Eberlin. Die antwoordde nog: ‘Het is geen zonde, naar het volmaakte te streven; dat is wat God in ons gelegd heeft. Alleen het beste te doen wat mogelijk is, is geoorloofd. Wij dansen elke dag om het Gouden Kalf.’

‘Wij alleen?’

‘Neen, niet wij alleen; maar wij alleen hebben het na te laten. De Tempels die wij hier bouwen, worden straks vernietigd. Ik weet dat ik mijn plicht doe met mee te delen wat ik gehoord en verstaan heb. En uw plicht, Rabbi Aron, is, de schande niet te verdedigen waarmee wij ons ongeluk over ons brengen.’

‘Gij matigt u zeer veel aan,’ antwoordde de Voorzitter; ‘het is om uw verdiensten dat wij naar u luisteren. Maar gij zegt veel meer dan u veroorloofd is.’

‘Alle grote Rabbijnen,’ riep Rabbi Nathan als al te onmid-delijke zelfverdediging, ‘hebben onze levenswandel goed gekeurd, ‘het rentebedrijf is het enige dat ons is toegestaan, en het laat ons tijd over voor veel Thora-studie.’