De gouden kroon van Beieren

onbegrensde levensdrift regeert die zij bij de man graag zou willen zien, en dat hij door een sluiting van zijn verlangens, zich toch te gemakkelijk zoveel geluk kan laten ontnemen, ja, welk geluk?

Er was nog een andere jonge man, een Bachoer, een leerling, maar een die zijn gemis aan studie-overgave moeilijk kon verbergen. Was Reb Susman dan in woorden zuinig, de Bachoer Bendit stond daar als de lange mooie man behaagziek op een afstand van Ricia, en toen Susman op een vraag aan zijn nicht, of zij de bezitting van haar ouders had moeten achterlaten, ten antwoord had gekregen dat Oom Fantin daarvoor gezorgd had, kwam Bendit zonder aarzelen op haar toe en zei dat hij haar geld bestemming kon geven. Zij zag dat hij, met zijn lange gestalte en zijn bruinblond zwierig haar, door de vrouwen, al kon het niet anders dan op een afstand, verwend moest zijn, een van die mannen die daarom geloven bij elke vrouw te slagen zodra zij voor haar verschijnen en daarmee alle werkelijke aantrekkelijkheid missen. Toen Ricia koelafwijzend antwoordde, bleef Bendit ongelovig glimlachen, en zoals hij haar van hoofd tot voeten hooghartig opnam, moest het in die kring bijna onbeschaamd heten; de anderen schenen het te verontschuldigen met de gedachte dat zij het van hem gewend waren. Op Ricia’s woorden dat hij ongetwijfeld de Beierse Lening op het oog had, antwoordde hij met een aanhalige hoofdbeweging: Tk wil graag zaken met u doen.’ Het scheen een aanzoek, waarin Ricia’s verwondering zich verwarde, en het bevreemde oogoptrekken in haar blanke gezicht was een onverwachte en terechtwijzende klap voor hem. De zoete trek in zijn lange gezicht poogde zich te verscherpen maar tekende daarmee zwakheid, en zijn ogen kregen een glim van vijandigheid. Hij was er zeker van dat hij haar, met een huwelijk, een weldaad wilde bewijzen, omdat zij toch maar een zwervende was. En hij was om geld verlegen, en stak in allerlei moeilijkheid.