De gouden kroon van Beieren

De deur werd achter haar gesloten; Ricia wierp haar natte kap en mantel af, en daar stond zij, met het haardvuur als een liefde in haar rug, en voor Ozia als een schoonheid die zij niet had kunnen geloven zo dichtbij te ontmoeten, de verlegen maar toch al zich bevrijdende lach om de gesloten mond met de fijnkrullende hoeken, in het geestige albastkleurige gezicht onder de blauwzwarte haarvracht. Ozia lachte terug, met stille bewondering: hoe schept God zoiets prachtigs in een menselijk wezen, en hoe komt het juist hier vóór haar staan?

Zij wees haar gast een schemel aan, maar toen Ricia zich daarop neer liet vallen, liep zij vol ontroering zowel van vermoeienis als om die overgangs-schok naar de veiligheid van de eigen wereld, en zij trilde in een snik die twee gouden tranen in haar ogen zette. De rossigblonde gastvrouw, een vrouw van ruim dertig, met haar brede voorhoofd en een open gezicht, waarin alleen de gesluierdheid om de ogen de gekweldheid en de verberging van de Jodin kenbaar maakte, liet haar gast voeten en handen wassen en nu zeker van Ricia’s betrouwbaarheid, had zij in een ogenblik brood en wijn voor haar neergezet en zag met bewogenheid toe, hoe het meisje onder lachschokjes en weer tranen nauwelijks kon slikken. En dan kwam langzaam het spreken los. Ozia had ervaring; zij had wat geleerd en gelezen over verloskunde, daarmee was zij een geleerde en geëerde vrouw; men acht haar, men vreest haar, maar om haar besliste optreden houden maar enkelen van haar. Zij stelt de vluchtelinge op haar gemak met uitvoerig de betekenis te vertellen van de Christelijke Heraut aan de kop van de Joodse bruiloftsstoet, vertegenwoordiger van de Dalbergs. Enkele geslachten tevoren is een jeugdige Dalberg op een wereldreis, in Jeruzalem, zonder geld en uitgeput langs de weg neergevallen en heeft om hulp geroepen met de belofte dat zijn vader zijn redder rijkelijk zal belonen. Een Jood die Duits verstond, heeft hem opgenomen, in zijn woning met