De gouden kroon van Beieren

bruid, die zo klein was dat zij een kind leek op haar paard, hoewel zij stellig niet jonger dan Ricia was: een ouwelijk zwart kopje, bedrongen van de inspanning daar het rijden haar niet licht scheen te vallen, werd boven het korte dunne lichaam door het paard kennelijk zonder ontzag meegenomen. Nu zij dan binnen de poort was gekomen en de Joden met de bruidegom voorop achter de Magistraat-vertegenwoordigers in de richting van de Synagoge zag voortbewegen, nu viel haar allereerst verwondering in om die plechtigheid bij feestelijke opschik en muziek, die toch een daad moest zijn van vertrouwen in het lot. De bruid zou nog gehaald moeten worden, zo wist zij, en moest de bruidegom zo dadelijk toegevoerd worden op de binnenplaats van de Synagoge waar de trouwbaldakijn zou zijn opgesteld. Hem kon zij gemakkelijk herkennen, aan de kap van de Mitra, van de lange mantel die immers over zijn hoofd getrokken zat als een druk tot bezinning op de ernst van de dag, en waaronder hij liep tussen de aanzienlijken van de Gemeente en de Rabbijnen, als een hooggeëerde en een slachtoffer tegelijk. Zo oordeelde het Ricia, nu haar schrandere evenwicht teruggekeerd was, waarna zij begon te overwegen hoe zij nu toegang zou krijgen tot de Jodenstraat.

Zij ondernam, in een blinde beslotenheid, de weinige stappen daarheen, want in deze kledij was zij nog in geen Joodse woning binnengegaan; maar zij moest ook hiermee nu slagen, en zij slaagde. In de stilte van het bijna verlaten straatje trotseerde zij de scheve spiedende blik van de vrouw Ozia, de frisse jeugdige vroedvrouw, die in haar deur-opening stond, en liep recht op haar toe. De afwending van de vrouw was maar spel geweest, dat zag Ricia dadelijk, en ook dat Ozia’s grijsblauwe ogen een tinteling hadden van ontvankelijke nieuwsgierigheid, van herkenning en verwelkoming.

‘Schwester. Geschmadt? Zijt ge gedoopt?’

‘Nee, nee, laat me maar binnen.’