De gouden kroon van Beieren

die een man heeft en zich niet wil tooien met wat haar moge-lijk is. Oorbellen en oorringen, lendengordel en armring, ketting, spang en nestel; laat de man verrukt zijn als hij u ziet.

Zij stapte dapper de weg op, naar Worms.

In de ongeplaveide straat stonden kippen te rukken aan de mesthoop; ganzen waggelden langs de lage huizen, en toen een varken de bruiloftstoet doorbrak, klonk hier en daar een verknepen lach van vrouwen door de dunne muziek van de begeleidende speelmannen heen, maar anderen schrokken terug als voor een stoornis, waarmee het monsterlijk dier aan een onheil vooraf zou gaan. Aan de kop van elk van de twee kleine Joodse stoeten, een van mannen, een van vrouwen, stapten met gezwollen waardigheid drie Christenen; een heraut met hoog geheven staf, tussen twee gewapende knechten. Ricia zag op een afstand toe; zij stond verbijsterd om allerlei.

Zij had zich, kort tevoren, in de nabijheid van de stadspoort, al af gevraagd, wat er aan de hand zou zijn in Worms? Kent zij het leven in grote gemeenten? Daar kwam uit een zijpad, de hei over, een kleine optocht van ruiters, acht mannen, met Jodenhoeden en het gele wiel op de borst gestikt, en een kleine vrouw die in hun midden reed, en onder wier mantel Ricia duidelijk genoeg het wit zag van het ‘Sargenes’, het doodsgewaad, dat het kleed moest zijn van een bruid op haar huwelijksdag. Wonderlijk, dat het leven haar zo de gestalten voor ogen zet, die de verschietende beelden waren van haar jongste overdenkingen. Tegen haar wil, die tot kalmte dwong voor de moeilijkheid van haar binnenkomst, had het gezicht van die ruitergroep haar in bewogenheid gezet, ja, een stille jachtigheid had haar snel door de Wormser poort gedreven. En zij kon zelfs niet glimlachen om haar nieuwsgierigheid, maar wel ook in weerwil van alle ernstigheid om de gestalte van de