De gouden kroon van Beieren

Bij Bisschop Berthold von Buschegg in Strassburg was het onderhoud een soort dispuut geworden, en wel een met een sterk ongelijke verdeling van de spreektijd, en dat was voor Aron al inlichtend genoeg. Hij kent Bertholds bittere trek bij de ogen, voor hem het teken van vijandschap, hoezeer die ook in het langdurig verkeer met koele wellevendheid wordt bedekt. Als een Bisschop na ettelijke jaren van zo belangrijk zakelijk verband, zijn spijt te kennen geeft over het hardnekkig volharden van de Jood in zijn God dienende Leer, wel, dan begint de Jood om te kijken naar zijn reiskleding. Hij moet eerst nog al die met overladen plechtigheid naar voren gebrachte redenen aanhoren die volstrekt overbodig zijn; hij moet ze aanhoren zonder enige ergernis te tonen vanwege de bekendheid die al schimmelig begint te worden. Hij mag niets vaststellen van de vervaarlijke onnozelheid en nog minder van de boosaardigheid zoals Aron die veronderstelt, die hij uit dat pogen tot bekeren verneemt. Hij kan met geen woord de aanvaller ontstellen door hem erop te wijzen dat de toon van diens vermaningen zijn dikheid uitsluitend betrekt uit de stoffelijke macht die daarachter zetelt. Hij mag met geen klank of kik of ogengebaar de aanmatiging afwijzen of terugsturen, waarmee lot en plaats van de Joden wordt aangeduid als de feilloze uitkomst van de voorspelling, die immers pas op het zien van dat lot en die plaats gevolgd is. ‘Waart gij, Joden, niet overal in de wereld, maar slechts op één plaats, in uw eigen land, zo konden wij niet met uw verstrooiing aan alle volkeren bewijzen, dat het woord Gods aan u in vervulling is gegaan; dat u de straf werd toegemeten voor de verloochening van Gods Zoon.’

Aron mag verwonderd kijken, hij doet daarmee al meer dan hem veroorloofd is. Zijn verwondering geldt ook alleen de vrijmoedigheid waarmee de Bisschop besluiten kan een verklaring te laten horen die, naar hij weet, al dozijnen Bisschoppen tot