De gouden kroon van Beieren

Wie van hen ontkomt aan de algemene angst voor het Boze Oog? De vrouwen dragen er immers allen rode halssnoeren tegen. Jawel, voor het volk dat boven de Heidenen is uitverkoren, is het bijgeloof streng verboden. Maar waar zwerft Fantin’s geliefde Ricia, nadat hij haar met zijn toverhart heeft willen naderen en tot zich trekken? Daar gaan zij op een Maandag uit Trier, en een grote onderneming begint men niet op Maandag. Maar wat vinden Charitz en Kalman daarvan: men begint toch vandaag die onderneming niet? Men is nog pas op reis naar het doel, en ook die reis is lang geleden begonnen, en dat was op een Dinsdag. Men mompelt het elkaar verzekerend toe: Dinsdag, de derde dag, een goede dag. Want zoals geschreven staat, ‘het was de derde dag, en Hij zag dat het goed was.’

Joodse ootmoed jegens het lot en bijgeloof, louter ingegeven door de uiterste vrees voor een wereldleven dat overweldigend onnaspeurbaar is, hebben zich bij hen gemengd tot honderd aarzelingen, voorzorgen, kleine plechtigheden met verzwegen en aanvaarde schaamte bedreven, zonder de Duitse plompheid van de overtuiging. Hoe zou dat nog eens een groot geschenk van God zijn, als zo’n jonge vrouw, die hij zich nu toch al zo lang als de Zijne heeft gedacht, hem nog met haar genegenheid zou toevallen. Want hij heeft immers dat toverhart gesneden en laten smeulen, de daad is immers volbracht. Hoe zou hij daarmee door God dan nog onderscheiden zijn tussen allen die nu door het ongeluk zijn gegrepen. Want wil niet ieder van ons eigenlijk uitverkoren zijn?

De Christenen boven de Joden, en iedere Christen boven alle anderen. Israël onder de volkeren, en ieder onder Israël. O, dat mag dan ijdel zijn, hij zal God en het leven eren, als hij daarmee behouden mag blijven. Zij rijden nu het bos in: hebben zij dan wel alles gedaan wat hen beschermen kan? Hij en Charitz schudden de hoofden en trekken de brauwen