De gouden kroon van Beieren

Dat grote Sodom van angst en angst-overschreeuwing ging Ricia tegemoet, en ook Fantin, met haar lot onbekend, met Kalman en Charitz. Fantin en de zijnen in een reiswagen met gehuurde paarden op weg naar Strassburg, gewapend met stevige dolken en veel goede verwachtingen. Ricia naar Worms. De drie mannen, in de grove koets die half met een zeilen kap bedekt was en getrokken door twee achter elkaar gebonden paarden met een menner op het eerste, verdreven vrees en ongewendheid met eten en met veel bespiegeling vol redetwist. Tweemaal overnachten, met het wisselen van de paarden waarbij waakzaamheid, prijzenkennis en vertrouwdheid met de muntwaarden getoond moesten worden; soms langzaam rijden op bevroren modderwegen, het was een lange en ongemakkelijke tocht. Overal was woud, veel ongerept Ko-ningsbezit, bijna onbegaanbaar, schrikwekkend, algemeen gevreesd. De ongeschoolde verbeelding kon zich daar dreigende voorstellingen bouwen, die de tanden deden klapperen en het hart stilstaan: monsters van mens en dier, en de eenvoudigste plunder- en moordtonelen. Ontmoetingen te over die de werkloze kracht voor die angst-beelden in beweging zetten: een oude koppelaarster had daar in Trier naar de Joden geknipoogd, en heel het mengsel van het chaotisch Genesis gleed onder hun gebrekkige ordening door. Natuurlijk heeft die koppelaarster het plan, de Joden naar de strafbare daad te lokken, zij met haar zekerheid omtrent hun wulpse lusten, hun uitzonderlijke Oosterse buitenmatigheid en verlekkerd-heid op de verboden Christin, die zij hen leveren zal. En daarna zal zij zichzelf nog een uitgelezen genot bezorgen: de Joden in het gevang en misschien op het schavot, als een voortdurende en verhevigde herinnering aan het opgeroepen Bokkenspel.

in