De gouden kroon van Beieren

wen in een vervangend begeerte-spel. In de bloeitijd van die adellijke volkstop, tijdens het razend tumult van hun gevechten om heerschappij, grond en slaven, was het verkrachten en doden van vrouw en dochters van de overwonnene algemene oorlogswet geworden en nooit anders dan met oog om oog beantwoord. Maar nu. Nu was heel het volk alle schaamte te boven. Toen na een openbare danspartij in Keulen bekend werd dat meer dan honderd vrouwen en dienstboden een nieuwe hooggestemde Duitser verwachtten, golfde een gebulder van volkspret door het Rijnland omdat de mens daar vruchtbaarder bleek dan de gierige grond. Maar het scheen een sein en een prikkel tot toetasten naar de vergoeding voor de velen die niet hadden meegedanst. Alle vrouwen daagden met kledij, met lokkende blik en gebaren openlijk uit tot daden die kort tevoren haar verjaging of dood hadden betekend. Alle mannen grepen zonder aarzeling toe, en huis en plein werden open bordeel. Vele monniken, verbitterd op hun God die hen met verboden achtervolgde of hen minstens dwong hun zonden te verbergen, ontlaadden met de zedige burgerij hun onderdrukte uitzettings-lust. En enkele Abten, in hun kloostercel tevreden met ganzepen, inkthoorn en de blanke stilte van het pergament, zagen met verbijstering die ongeremde ontbinding van alle plicht, van alle ingetogenheid en van alle laatste schroom; zij schreven met verbeten ontzetting in hun kronieken die gewaande ondergang van een mensenwereld. ⁴Mannen vallen op mannen’, klaagde er een over het dolgeworden München, Vrouwen op vrouwen; voor de ogen van de man wordt zijn vrouw of dochter verkracht.’

Bloedschande tussen vaders en dochters, tussen broers en zusters, werd openlijk bedreven, en geen verwijt trof met aarzeling, het heette geen zonde meer, men leefde in een brandende nevel van onderlinge vergeving. In die bevende, neerslaande spanning werd de bronkracht van de teerste en willig