De gouden kroon van Beieren

wel in gezelschap van twee beroemde schriftgeleerden uit zijn gebied, hoewel ze meer geschikt leken voor sjoelklopper dan voor het bankiers werk. Dat hij aangenaam met hem gesproken en ook wat bemiddelingsgeld meegegeven heeft, maar dat hij toch onder Michael zelf of onder Aron in die zaak zal meegaan en niet onder hun Schadet-bezorger. En zo zal het ook zijn. —

Aron schreef ook over zijn ontmoeting met Peter, die, zo was hij overtuigd, bij hem kwam om de Lening af te raden. De jonge man scheen te menen dat de Italianen ook eens wat moesten verdienen. Aron had de zekerheid dat die Rentmeester niet te koop was, het was aan zijn houding te zien, maar zich meer dan éénmaal te verkopen was ook wat veel: de Italianen betalen niet slecht. — Als Michael die oom met die kinderachtige naam, Tsedoko wil bewijzen, wil hij dan zijn zakenvriend Aron weer de Tsedoko doen, met hem daarin te laten delen? Dan wil Aron graag voor de oom van zijn zakenvriend Michael afstaan wat nodig is. En dan hoopt hij dat God die oude zieke oom uit Gaalre, Goelre, daar tussen het ijs in het Noormannenland (is dat niet dat land waar de demonen zetelen die op afgestroopte mensenhuiden schrijven?) dat God die oom gezondheid en een lang leven mag schenken, en ook nog een verstandige achter-achterneef die hem zijn rust gunt.

Zij bleven zo nog wat bezig en genoten daarvan. Maar Michael wenste achter die wildheid van Aron geen drijverij te zien en liet Onkel Fantin bij diens bezoek niet merken wat boven zijn hoofd werd bevochten. Alleen Fantins nasleep, Charitz en Kalman, had hem omtrent Arons geduld onrustig gemaakt. Al kende hij die tweede- en derderangs Tsedoko wel op een afstand, die twee had hij niet helemaal kunnen sparen. En verder zou God wel zorgen. En God zorgde.

Intussen schoof de golf van de Pest langzaam, maar vaak met sprongen, over de Zuidelijke en Oostelijke grenzen van het