De gouden kroon van Beieren

kisten. In zaken geen ’Tsedoko’, geen weldadigheid. Michael lacht; zij beleven plezier aan hun gekibbel, maar hij kan zijn oom Fantin toch nu niet meer loslaten. Dat schrijft hij nog eens, en of Ar on zijn grote vriend toch niet Godbehoede op uitgaande Sabbath ’s avonds geschreven heeft, tot zo’n boze stemming? Op Sabbath-avond moet men niet schrijven: iemand deed dat eens, zo verhaalt een legende, en toen het pergament beschreven raakte en hij nog niet gereed was, wat deed hij toen? Hij heeft iemand die bij hem zat, de huid afgestroopt en daarop verder geschreven. Nee, hij verdenkt zijn vriend Aron niet van zulke grapjes; hij vertelt het maar om een blijk te geven van de schandelijke dwaasheden, die tegenwoordig de plaats innemen van ernstige studie. Dan liever een opgewekter poging tot een Mischna (die hij zelf onder het schrijven verdichtte). Tsedoko, weldadigheid, is zelf juist een grote zaak; het is de grote rekening tussen hen en God, waarvan de Engelen streng boekhouden, niet zoals hij voor zijn Bisschop moet, in het Duits, maar in de heilige taal van de Hemel, en dat gebeurt met pennen die niet zonder pijn uit de vleugels van de Engelen worden getrokken. Het vermaan van de fantaserende Talmudist prikkelt de eerzuchtige Aron tot een afstraffend besluit: Of Michael soms gelooft dat Gods Engelen óf Christen-Geselaars zijn of zo kleinzerig als hijzelf, die achter-achter-ooms uit Goolre, Gaalre, Goelre niet rustig met een mooi Bretzel-geschenk in hun Goolre-woning wil laten, maar ze mesjoeggo wil maken met ze in zaken te slepen en ze daartoe eerst het geld en dan nog de rente voor dat geld op te dringen? Daar schrijft hem Salomon uit Keulen ook al dat die vriendelijke oom die tussen de ijsberen een groot man moet zijn in dat land waar de Leviathan door de straten zwemt, maar waar de profeet Elia niet ter redding zal verschijnen om zich een dodelijke verkoudheid op de hals te halen, — dat die zeldzame oom hem in Keulen heeft bezocht, en nog