Zoekenden

95

zelf, voor meer dan hij den kleine uitbetaalde, te gaan koopen, om ook, door 't verplichten der boeren, ’t beschadigde, 't geivaarlijke goed te krijgen. Hij dacht er niet over na, spotte ermee, nu-ie 't Weer hoorde: — al iwat-ie bepeinsde en verkondigde, bleef, behalve gewoon-ikleine eerlijkheid, buiten zaken en handelingen. Hij bleef met weer van hen afgewend hoofd zitten luisteren naar een gesprek over vleesch-kwaliteit, dat Moos Beem (begon, door 't (beest dat bij Abrams hing, te roemen. Sam en Meijer, Zadoks en 'Naatje, die ibij ben stond met Jette's Ihooge sdhort over haar zijen japon gebonden, stemden toe dat 't een pracht was. Maar de arme, rossige Jacques de Vries, neep de lippen saam en hoofdschudde.

„Woarumme schud-ie nou met oe hoofd Joacq?", vroeg hem Moos in de Vries' Brabantsch accent, „vinde 't soms niét mooi?”

„Moak nou zoo'n drukte nie,” zong Jacques met driftige grijze oogen, ,,god in den hemel, wat goa-de-ge allemoal hoog mè-dat beessie, ik wil med-oe wedde, da 'k wellies mooier in me huis gèhad 'héb; zoo’n schoonheid is dat nou nie. . . . Jullie moalce doar, of 't een stuk van driehonderd pond een bout is. . . . god-bewaart me

„Is 't soms niet mooi? Joacq èf weer wat,” verdedigde Abrams, „zoo'n stukkie vleescb hedde gij nog nóóit in oe huus gehad, da wil ik oe wel vertelle, .met al ce praats!”

„Hè!” spotte Jacques, gewend dat ze zijn dialect nabootsten, „wat ik dan de laatste keer met Dovidje Kalf soame had. . . . woar is-ie. ... o, hij is al wegge-goan Dovidje. . . . moar ge weet wel Herz,” zong z'n Joodsch tenortje naar Hartog Spier, „ge het 't nog wel rien hange, maar doar kon-de jou beessie wel achter verstoppe!”

„Wat meen-ie?” schoot Hartog Spier vooruit, „hoelang is det wel 'eleden?”