Zoekenden

94

.... ziet, de Koningen zijn als zuigelingen en de Keizers als jonge honden; men heeft ze geweren in de handen gegeven en zij schieten de wijzen ermee neer!

. .. . nogh! iedereene die 'n poot kan deurhakken, die verbeeldt zich al over alles te kunnen meeproaten. Ie mu'n mien niet 'kwoalijk nemen, jonchien, maar a’j ies marrèg in oe harsens hebben, dan ku'j ies weerumme komen. . . . tut zóólange anu'j zwiegen," zei-ie bedarend, en ging nu, als gewoonlijk, in zijn heftigheid beleedigend verder: „en zoovarre zal 't wel nooit met oe komen!" spotte hij afmakend met een blik naar Jacobs, den S jammes, die m zonder beweging van afkeurig of toejuiching bleef aanzien.

„Ja,” zei Meijer lachend naar de anderen, „hij is Sociaal, wist-ie det niet?"

Maar Hartog kneep z'n oogen halfdicht tot ernstig-gemeende afstraffing en onder 't spreken klem-schud-dend met z'n hoofd, zei-ie:

„Hoor-is ventje, d'r wordt joü niéts niemendal gevraagd, is 't niet waar? leer van mièn: as groote menschen spreken, dan mutten de kienders zich stille holden. . . . misschien wil oe zuster oe nog 'n möppien geven, dan ku'j doar zoolange mee goan speülen!...." Meijer, hoewel hij hem den gek vond, kleurde toch tusschen de vele menschen in, wist niets te zeggen en lachte zuur.

„Een nar kan meer zeggen as tien wiezen verantwoorden kunnen," minachtte Zadoks, z'n wenkbrauwen optrekkend, „och, d'r bin van die socialen, die zoo veur de mindere man opkomen, dat ze 'm zien stukkien brood uut de mond nemen. ..."

Hartog keende z'n hoofd af, trok oök z'n wenkbrauwen op. Hij wist wel, wat de kleinzwarte, handige * Zadoks bedoelde: zijn uitstooten van de kleine vee-koopertjes, die bij hem de kalveren hadden afgeleverd van de boeren. In den laatsten tijd ihad hij hun bemiddeling onnoodig gemaakt, door van de boeren