Zoekenden

96

De Vries aarzelde.... „Een week of drie,” zei-ie dan maar, zich toch schamend, nu-ie 't noemen moest: in geen drie weken had-ie een stukje vleesch an de haak gehad....

„Wat?" zei Hartog, „o, det halleve beessien, noem-ie dèt puik vleesch, jónchien? hilhi. .. . za'k starreven, k heb 'èmeend, da'j toe een peerd van de stad hadden ekocht um ies ander soort klanten te kriegen; ’k 'dachte da'k had beuren ihinneken, toe ’k verfbij oe huus ging, hihi! das noemt èr schein vlaasch! nee det ging 't net as an oe ^vrouwe," ging-ie voort in zijn gewonen beleedigtoon, daar hij als-ie eenmaal bezig was, niets ontzag, nu spottend met Jacques' vele 'kinderen, „’t was al te gezond. . . . hihi, ’t had net ’n kleur as oe vrouwe!" En dadelijk grinnikte hij weer tegen Meijer, dien-ie in ernst aan een Amsterdammer, met Abrams ter receptie gekomen, hoorde vragen, of-ie geen vrouw voor ’m wist — hij kwam zeker nog wel veel bij families — zij kwamen hier zoo weinig met (gegoede meisjes in aanraking. .. . „Wol-ie dan ’n vrouwe èblben, jong-gien?" grinnikte Hartog Spier. „Ik heb nog n geite achter op de plaasse stoan, a’j doar tevreden mee bin, dan bi’j nog wel te hellepen. .. . hoehoè-oè, ie mutten eerst ’n start van ’n koe kunnen vasthollen, veür da’j ’n vrouwe kunnen regeeren.” En plots sarrend, begon-ie met zijn rauw-schorrende stem luid te declameeren:

„Salomo’ die wijize köning

:Had duizend trouwen dn z’n woning.”

tot allen schaterden en „ver^chwartzte nar!" riepen, bij wijze van applaus. Ouwe Beem glimlachte even, blij dat er weer gelachen werd; ’t was maar om Meijer nu, die had er zooveel hinder niet van. Z’n vrouw naast hem zat al een tijdje te morren tegen den langen duur der receptie die haar te druk was. Maar pijnlij-ker was hem ’t dreigen van ruzie tusschen de Rosen-