Zoekenden

92

nooit tot slaan was gekomen; haat om benadeeling in zaken alleen, die zij gretig tegen elkaar zochten en die weer door onderkooping, verraad en alle verfijnd-bedachte bemoeilijking steeds opnieuw geaaid en verhevigd werd.

Toen z'n oom Karei was gaan zitten aan hun overkant, begon 't eerst Lion zijn spot, sprekend naar de zij der slagers:

„Nou is de ganze boel Verschteerttt. ... ”, zei-ie luid genoeg om 't Karei te doen hooren.

Ouwe Beem zag de anderen zacht lachen van verheuging om de levendigheid der, te komen hatelijkheden, en hij zag bitter-glimlachend naar Lion, spijtig om de nieuwe versarring van zijn feeststemming.

„Woaramime dann?" vroeg Joede met opzet om weer treiter uit te lokken.

„Nou, dan is de Malleg Hamöwes ‘) d'r ummers.. ." zei Lion, „as hij d'r iss, dan is de soten in huus ekomenn

Een ingehouden lachen zoemde onder de slagers; hier en daar schudde een zijn hoofd, den gijn afwerend, maar na een blik naar de anderen, glimlachte hij ook, zonder lust tot verdere afkeuring. Karei bleef be-weegloos-gedoken zitten, zonder opzien of voornemen om heen te gaan. Met een enkel hoofdschudden bedankte hij op Jette's vraag wat-ie gebruiken zou. Ouwe Beem, een eindje met z'n stoel vooruitschuivend, begon een praatje met hem over z'n ouderdom: hij was toch al verder dan hij, niet? Ja! dat meende-ie ook. Stil-woedend schuinden naar hem heen de oogen der neven Rosensteins en de oude Izak, even uitgehoest, protesteerde, in zijn heerschzuchtige knechting van alle genegenheden, tegen Beem, door naar z'n zoons te brommen: „Ik zol zoo’n soten in 't zwart werachtig niet binnenloaten." Maar Beem gaf geen antwoord; de

) Doodsengel.