Zoekenden

273

marteling, .die hem erger leek dan de dood, voortgesleept over de straat met die kettinkjes, die kettinkjes om zijn polsen. . . .

„Wat?" riep-ie schorhuilerig maar nog krachtig van drift en zich losscheurend van Moos en Meijer, die hem troosten wilden, naar Sam die de wegdonkering van den oploop stond na te kijken, waarvan de vrouwen hem zenuwachtig en kalmeerend te vertellen stonden. — „Wat? mee in 't rietuug? veur óe?" veur öe?"

Sam werd bleek. Hij begreep niet. Doch in het verdoken schuldgevoel van den onbeduidende werd hij hang voor het beschreide gezicht en de driftbeving van zijn vader.

„Wat is d'r dan. . . .?" vroeg-ie angstig, „wat mu’j nou van mièn Vader. . . . wat mu'j nou van mièn.

Krampig snikkend, in een uiterste inspanning van verweer, sprong de ouwe op hem toe; zijn keel zat van zenuwen vol en zijn hoofd brandde van onmachtsspijt en van den wanhopigen aandrang het ongeluk nog te willen keèren. . . . Maar hij voelde zijn machteloosheid en hij kon ze niet aanvaarden, en als een verbitterd kind sprong-ie dicht op Sam toe, snikkend, en sloeg hem, voor de anderen uitsnellend, die hem grepen, om zijn hoofd, dat zijn bruigomshoed wiegelde, twee, drie, rood-striemende suizende klappen.

„Verdómde kwoajonge.. . . ièje. . . . ièje!" kermde hij, „niémand anders as ièje!.... ogod! ogod dan ook... .!"

Door Moos vastgehouden, stond-ie ineenkrimpend te snikken, om alles, om de ellende, om zijn onmacht, om zijn slaan....

„Noa binnen, noa binnen!" riep Meijer angstig, „vooruit! noa binnen!"

Maar Moos die zag, hoe de menschen hen dichter omdrongen, toegeloopen op 't geschreeuw bij de onge-woon-lang wachtende koetsen, begreep dat naar binnen gaan en wachten hier niet te doen was.

Zoekenden 18