Zoekenden

274

„Nee," fluisterde-ie snel naar Meijer, „niét noa binnen! dadelijk wègrieden!. ... in godsname!. ... in de koetse. . ..! d'r is niks an te doen.... kiek det vollek ies!.... Sam, haal-ie maar in godsname even an Fietje, dan zal ik wel bij oe vader blieven — in godsname. .. . vooruit! —

Haastig liep-ie naar den laatsten koetsier, en beet dien toe, voor 't bruidspaar vóór te rijden.

Sam stond wanhopig van schaamte, met de hand aan zijn gestriemde wang, te trampelen op de stoep.

„Wat mu'k nou doen. .. . wat mu'k doen?" riep-ie „ogod, ogod, wat 'n schandaal.... Vader, wat doe'j mien 'n schande an.... wat doe'j mien vandage.

„Goa nou an Fietje halen!" gebood Moos, „verdómme, goa'j nou of niét.. .. haal er hiér. .. . dan is 't uut!"

De ouwe, die, nu hij zag wat hij gedaan had, iets van Sam's beschaamdheid voelde, stamelde bevend onverstaanbare dingen, zocht óm zich naar iemand die ’m verder zou helpen, in een zwakke behoefte van den radeloos-verslagene, zijn in wanhoop gestichte verwarringen te herstellen, stil te zijn, niet meer te verstoren. ... Zoo, langzaam, liet-ie zich tusschen de anderen in voortduwen naar het portier, en door Moos en Meijer in het rijtuig tillen.

Toen rolde ook, met Sam en Fietje, koortsig-snel ingestapt, de voorgereden bruidskoets weg.

Als in een vlucht voor de dichter en dichter, tot bij de portieren gedrongen menschen, reden zij heen door de allengs weer verstillende voorjaarsche hoofdstraat van het stadje.