Zoekenden

271

en geschreeuw. .. . cancaneerende jongens die zongen en smousten en spogen en wierpen. Hij draaide zijn hoofd van den rijtuigen-kant weg; hij sloot half z’n oogen: zóó zou-ie er dan toch zeker langs komen; zóó omschalde 't rumoer, 't eigen doffe voetengeschuifel, z’n denken toch. . . . En hij voelde een dankbaarheid, dat er even geen schaamte hijgde en geen verzet; dat-ie juist even alleen dacht aan Grietje, aan haar gillen toen ze hem die vuile kettinkjes in zijn eigen huis om zijn makke polsen deden, en aan de kleintjes. Zoo was bij 't naderen der rijtuigen, heel zijn lijf van zacht schreiende droefenis doorbeefd, zijn hoofd, onder den grooten, diep-overgetrokken petklep, naar de andere straatzij gekeerd, en met gesloten oogen, waarvan de leden beefden in het ziek-witte, groezelig-baardige gezicht.

Zwaar marcheerden de agenten voort, in hun buitenkansje van den schik met den jood, dien ze, een omwegje langs, de hoofdstraat door, met zóóveel volk, naar 't station mochten brengen.

Achter de koetsen verscholen gebleven, waren de andere bruiloftsgasten, de ooms en tantes, de getuigen, allen sprakeloos en zonder beweging, om Ouwe Beem komen heendringen.

Hij stond met huiltrekkend gezicht te beven, krom, gedoken, trampelend van smartekou als bij een versch graf.

Meijer en Moos hadden een paar maal in een hoop op wonderen gezegd, dat-ie 't niet was, dat 't een ander was. Nu zagen ze hem naderen, de geboeide handen vastgegrepen door de beide blikkerende agenten, zijn afgewende gezicht, dichtbij, toen rakelings langs de koetsen heen, waarvan de koetsiers de paarden vast moesten houden, en zijn bevende oogleden en sidderenden mond.

,,Hij is ’t," zei Moos, oom en tante Wolf, die achter hem stonden, vergetend.