Zoekenden

270

met handen z'n gezicht beknijpend, „god in den hemel . .. . Vater Jisróijl!. ... doar hebben ze die jonge. .. .! doar hébben ze 'm....!"

Omdromd van honderden die dichtbijeen gedrongen meestapten, sjokte Joop tusschen twee agenten, zwaar geboeid over ’t midden der straat. Wanhopig had-ie met z'n verbeelding gevochten, om zich maar wèg te denken van de omschreeuwing der velen die hem kenden, en die, terwijl ze naast hem en zijn kwellers meemarcheerden, hij met zijn ontzielende vernedering scheen te moeten vermaken.

Al tien minuten had-ie zicih laten sleepen, niet bij machte gewillig mee te loopen, nu de agenten hem onder Grietjes gegil als een voor menschen gevaarlijk dier geboeid hadden en door de hoofdstraat dreven. Hij walgde van eiken stap, machteloos meegesleept en met een diepe vervloeking dezer oogenblikken van leven, die immers schenen nooit weer te kunnen worden vergolden. Bij tusschenpoozen maar kon hij zich de schrikkelijkheid der gevangenisvoorstelling indenken: weggetrapt in een donker hok, genummerd en door schering geëtiketteerd, tot gekwordens toe alleen met eigen doodgedompte gedachten, of om verschop-pelingenwerk te doen, bij anderen gebracht in een grooter hok, met een kap over de oogen, zoodat alleen ’t vervloekte waanzinnigmakende treiterwerk, geen gezichts-trek van menschen, zichtbaar is.

Plotseling zag hij de rijtuigen staan. Zijn voeten weifelden, en hij traagde, zonder te denken aan wat om hem was, zijn stap. Hij kón niet voort, hij kon het niet.... Ogod, trampelde het in hem: woar dan heene. . . . terug. ... of rechts of links, wèg!.... woar dan heene! hij kon doar niet langs komen. . . . Maar dan onmiddellijk de tègen-ruk van de kettingen aan zijn polsen, een physieke pijn.... een bloedig-strie-mende. ... en hij zag op: de twee als in verstomping hem voorttrekkende agenten, en het volk, veel volk