Zoekenden

262

moedeloosheid in hem neer; eindelijk bij de deur van zijn huis in het achterstraatje wou-ie nog wat zeggen: dat er toch niks was, dat 't onzin was om mee naar binnen te gaan. Maar hij kon niet, hij voelde niet le kunnen spreken en hij voelde er de volkomen nutteloosheid van. . . . Hij voelde, dat ze mee zouden gaan, naar binnen, terwijl buurt-menschen al stonden te kijken naar den politie-agent naast hem. —

Bleek ijlde Grietje op hem toe: „Wat is det?” riep ze, „Joop, wat is det. . . . wat is d'er te doen?"

„Hè?'? vroeg-ie met doode oogen, „niks kind.... niks, meneer mut even kieken. ..."

„Kieken. . . . wat kieken. . . . wat dan?” riep ze angstig.

Hij dacht er even aan, haar nog toe te duwen, het lood weg te moffelen, nog waren ze er niet bij... . maar 'hoè.... hoè, göd nee, 't kon ook niet.... zij kon 't niet.... en die verdomde politie-agent erbij.... er was ook geen achteruit bij zijn huisje.

„U blijft zeker wel even bij ons?" zei de rechercheur naar Grietje.

„Bij ü. . . . wat is d'r dan meneer," vroeg ze nog eens, nu al begrijpend, maar ook trachtend in doodsangst door ontkenning hen te redden.

„Ja, dat zullen we U straks wel vertellen," zei-ie.

Als slaven liepen ze mee door het huis, tusschen den rechercheur en den agent in, niet in staat een woord te wisselen, en met nauwlijks een angstblik.

„We zullen maar eerst achter zien. . . . U hebt zeker wel 'n plaats hè? Ja, daar zie 'k 'm al. .. ."

Lam geslagen volgden ze, 't gangetje door, naar de plaats, waar een schuurtje stond. Daarin lag het lood.

,,U wilt me zeker wel even dat loodsje openmaken. .. ."

„Dat loodsje?" zei Joop, met nog juist geluid genoeg om antwoord te geven. Ogod, gingen zijn naar redding jagende gedachten, zou-ie hier maar niet inkijken. . . .