Zoekenden

261

„Nóu.... goéd....,” schorde Joop, met een kuch naar adem om gewoon te kunnen blijven spreken en de duizeling om zijn moedeloosheid niet te toonen, „dan zal 'k met U meegaan. .. . dan zu'j 't zien. ...”

Naast den rechercheur ging-ie mee, loopend als naar den dood, zonder weg te kunnen komen. Kalm moest-ie voort, straks het huis met hem door, en hem bréngen naar het lood. ... en wegloopen zou niet baten. . . . politie zou 'm achterna zetten, politievuisten zouden hem grijpen, en de allerlaatste kans, die hij wel niét zien kon, het wonder vart de redding — zou verloren zijn.

In zijn jaszakken klemde hij zijn vuisten tegen zijn dijen; zonder een woord liep de rechercheur naast hem voort, als een moordenaar die hem kalm meenam naar de moordplaats. Hij wou wel een hand naar zijn hoofd brengen om de persingspijn der benauwenis te stillen, maar hij voelde ook dat niet te kunnen. Hij voelde rustig te moeten blijven om altijd nog te trachten de doodelijkheid niet door een schijn van schuldbewustzijn naar zich toe te halen, om het oogenblik vrij te houden van het onzichtbare wonder der redding.

Hij had anders tegen het vreeselijke lot willen vlóéken, slaan, schreèuwen, hij wou toch schreeuwen, o, o! o! ogod! ’t mag niet. . . . neè, neè! Maar het was onmogelijk zijn benauwenis een oogenblik uit te leven in kreten, want hij moest mee; eerst naar het bureau, naampjes opgeven: naampjes van de vrouw, van de vader en de moeder en waar geboren, en wanneer en hoe oud. Kalm zich het ellendepak laten aanmeten, om zijn heele lijf, en passen, en aantrekken.

Van het politiebureau gingen ze met een den rechercheur toegevoegden agent terug de hoofdstraat over, die in tweeën gescheiden was door de Maandagsche rissen boerentent- en platte wagens, uitgespannen met de boomen in elkaar geschoven.

Zwaarder en zwaarder zonk de angst tot algeheele