Zoekenden

258

als een vreeselijke kwelling. Lion Rosenstein stond naar zijn gebrokenheid stil venijn-lachend te kijken; en toen wist Joop opeens: dié was er zeker van, dat hij het lood in zijn huis had. Bevend smachtte hij naar den afloop, naar 'het heengaan van den rechercheur, die hem dicht voor zijn voeten een grooten kuil scheen te graven. En de smeeking ging in hem: o, als Lion nou maar zwijgen wou.... zijn doodsvijand,, nou-ie hem de vodden niet meer leverde. .. . nee, nee, daar was niéts aan te doen.... dan was hij je doodsvijand ....

En gedachten gingen in hem als bezweringen aan het vreeselijke Lot, gedachten over Lion Rosenstein. Vage vragen, of het leven hem, in het bezit van vrouw en kind, in de kennis van gevaar en het eigen moordende gevangenis-leed, niéts geleerd zou hebben aan eerbied voor alle menschelijke lichaamsvleesch en zielsveilig-heid — vage hoop-bevingen en biddingen om erbar-ming. Doch hij zag geen beweging van weifeling in zijn vijand. Als een beest krimpend van benauwenis onder den sprong van zijn verscheurder zag-ie Lion Rosenstein aan, om hem voor alle zekerheid nog evèn — in godsnaam dan maar, daar hij in diens 'harteloosheid nog niet gelooven kon — een wènk te geven — Maar Lion keek meedoogenloos den anderen kant uit naar den rechercheur, die nog rondzag en zich pas tot spreken scheen te zetten.

„Ja, 't is toch 't beste, als U 't zegt," waarschuwde-ie naar Lion, „as U d'r iets van weet, dan moét U 't me zeggen, want U weet wel, dat U anders gestraft wordt. . .. weet U d'r iets vanaf, ja of nee. . . . nou voor de laatste maal

Plots zag Joop den venijnigen glimlach weer op Lion's rooversgezicht.

„Ja, kiek ies meneer," aarzeltfluipte Lion, draaiend op z'n hielen om den rechercheur heen, „vanzellef ik mag niks zeggen. ... ik mag niks zeggen. ..."