Zoekenden

257,

vertellen, da'k niks van je koopen wil. ... ik ben van de politie." Zijn jas had-ie losgemaakt en toonde Lion onder zijn vest het gevreesde penning-insigne. Joop had het gezien en om de trilling die door zijn beenen schokte, draaide hij zich naar den anderen kant, om door weer heen en weer te loopen niet zijn schrikkelijke beangstiging te toonen en de vaalbleekheid, die hij voelde strammen over zijn gezicht. Hij liep langzaam fieen en weer met z'n handen in z’n zakken, maar hij moest telkens zijn mond openen om adem te kunnen halen, zoo zat zijn keel verstikt van plots opnieuw en verschrikkend-heftiger angst, waarbij het nadenken onmogelijk was geworden over het zoo ineens, schoon achter een schemerig gaas van bewogenheid verwacht, duizeling-wekkend gekomen ongeluk vlak vóór hem. Hij bekortte zijn drentel en bleef, daar hij toch wilde hooren wat er gesproken werd, dichtbij hen beiden, in het gevoel van zich te moeten toonen als een nieuwsgierige, en door ongewoon te doen geen verdenking te wekken.

„Ik zal u maar ineens vragen," zei de rechercheur tot Lion Rosenstein, „wat 'k u te vragen heb. .. . d'er is een partij lood vermist, sinds Donderdagavond.... is u daar iets van bekend?"

„Ik koop geen gestolen goed meneer,” zei Lion, „bij mijn zult u zoo iets niet vindenn.... ik doe daar niet ann....”

De rechercheur was dichter bij Joop's goed gekomen en had dadelijk gezien, dat bij zijn oud ijzer geen lood of eenigerlei aanwijzing te vinden was.

„Is ü d'r iets van bekend?" vroeg-ie aan Joop, die nu vóór hem stil stond, roerloos en de macht verliezend over zijn bewegingen. Het antwoord, eerst gestokt in zijn keel, wrong hij eindelijk met wanhoops-macht eruit, zacht, bijna schor en met achter zijn oogen een bidding om uitkomst, terwijl hij 't zwijgend staan der andere Joden, naar wie hij niet om wou zien, voelde

Zoekenden 17