Zoekenden

256

zijn giftig-moordenden steek gevoeld zou hebben.

Marcus Polak was haastig naar z'n garen en band-stal geloopen en stond aan een vrouwtje een rol lint uit te meten.

„Iè mossen niet zoo met oe geld rammelen," zei Dovidje Kalf met zijne gewone, onder hoofdschudden langzaam tusschen de tanden weggrommende kraak-stem, ,,d'r konden ier wel ies menschen bij wezen, die vanmorregen nog niet veule hebben egeten."

„Det zo'k anders niet zeggen," spotte Lion, toch binnen z'n wilden haargroei licht kleurend, ,,ze èm anders, ze èm anders zoóveule praatss, da'k wel denken zoll. .. . dat ze wel ieders ’n eigen villa hebben.”

„Goa lievers noa oe goed kiekenn," spotte Zadokje zijn zeurtoon na, „d'r iss vollekk bij oe goett. ..."

Lion Rosenstein spookte met groote passen naar zijn stal en ook Dovidje Kalf en Joop drentelden naar hun goed terug.

„Adenom," zei Zadoksje, de hand in verrassing aan zijn mond gebracht, „zie-'j niet wie det is? die doar bij zien kroame stiet? de's 'n stille sjottere. . . . ') och, hoe heet 't toch. .. . 'n richesseur."

De anderen, terwijl Joop heenging, zagen bang-nieuwsgierig heen naar het zwijgend zoeken van den politieman in burgerkleeding.

„Ja meneerr," sprak hem Lion Rosenstein aan, „det bin goeie emmerss, echte zinken emmers.... vuul die kwaliteit maar ies meneerr. .. . wo'j die ehad emm? de’s goeie kwaliteitt. ... of mu'j soms wat anders. . . . zeg mien maar wa'j zuken. ..."

De rechercheur had al naar den naasten stal, Joop's goed, tersluiks, in een langsgaan van oogen, gekeken, zoodat Joop, dichtbij Lion Rosenstein, aan 't eind van zijn eigen plaats, luisterend was blijven staan.

„Nee," zei-ie, „dat zoek ik niet. ... ik zal je maar

) agent van politie.