Zoekenden

255

van Izèbel, man. ... ie weten wel. . .. die koninginne, die vrouwe van Achab, woar de vogels en de honden de handen en de voeten nog van hebben loaten liggen, umdat die klapten veur de bruid bij 'n gassene en achter 'n begraffenisse meeliepen um eere te bewie-zen.... Van oe vreten ze alles op...."

Een gegrinnik van genottelijken haat gromde onder 't troepje als het zaChtnijdigen van een blaasbalg boven stil-gloeiend vuur.

„Ja," zei Joop, „de's die uut 't raam van haar paleis is evallen, niet? op de meniere as zien zuster Fie van de ledder bij 't pakhuus is etippeld. ...”

Weer grinnikten de ommestaanden om den feilen haat-treiter naar Lion. Onmachtig tot handig verweer, voelde hij zich weer gebeten en geschramd door de hongerlijertjes, en bevend van woede zag-ie Joop, dien 'hij 'n echten vijand voelde, wijl-ie bij een Christenkoopman afleverde, hatelijk meelachen.

„Och ja," zei-ie sarrend-kalm en met klem, terwijl hij even naar hèm heenoogde, „de menschen die springen soms ook, um de besoeres ') maar te vergeten; d.'r bin van die stumperss, die nog springen vlak veür de doodd.... net as de muggiess, de muggies um de lampe. ..."

Joop had hem niet aangezien, maar een stil vernepen beving van angst rilde door hem heen. . . . was ’t verdomd niet of-ie 't wist. . . . ? hoe kwam-ie d'er dan toch an. . . .? zei-ie 't dan zóó maar zonder verdere bedoeling dan hun armoe. . . .?

Hij wist 't niet, maar hij lachte opeens niet meer; zijn tikje zegepralend vijandschapsgenot van 't intieme marktpraatje, was opeens verwurgd door een niet volkomen gekende maar vuil-nijdige vuist. Lion Rosen-stein was met z'n hand weer in z'n broekzak tusschen 't geld aan 't rinkelwoelen gegaan, overtuigd, dat Joop

) ellenden.