Zoekenden

254

lijven van stervende beesten, en waarvan nijdige waterstralen patsten tegen de groote glazig-schoone glimme-rende marktkeien. Heel de Jodenhoek morde, bij afwisseling klagend of met grappen, tegen den naakten, verstoorden marktdag, die hun Poeriem-gelukje van den vorigen dag met een angstwekkende beuring bederven kwam en deed vergeten.

„We e'm vannacht edanst en esprüngen en ezüngen,” laéhte de kleine Marcus Polak bitter met zijn schrille stemmetje, „en nou kuwwe fluiten derbij

„Nou," spotte Joop, „we hoeven ook altied niet met honderd gulden thuus te komen."

Met lange vooruitsjokkende passen van zijn korte beenen bracht loom Lion Rosenstein zijn wanstaltig-zware lichaam bij.

„Had dan niét edanst," teemde-ie, „had niet ezun-genn. . . . misschien, misschien a'j dan nou ook niet óeven te fluitenn

,,'n Kunst. . . . omda'j nou in 't oweljoar ‘) waren," zei de kleine kroezigzwarte Zadoks.. . . „anders had-ie toch oók wel esprüngen. . . . alhoewèl. ... ie deugen doar ook niet veur. ..."

„Och" spotte Davidje Kalf, die met een blauw jasje aan en een wit sloofje voor, van z'n dooie vetkraampje was weggedrenteld, ,,'ij kan nog wel springen is 't niet Lion?"

„Ie bedoelen zekers net as die seprieses van vannacht, hè," hoonde Joop voort onder 't lachen der anderen, „zoo met een knal." Hij stond bij Polakje, weggeloopen van Rosenstein van wien hij walgde meer dan een der anderen.

„Och” piepte Polakje, „as hij verrekt, dan zullen zien botten nog geen ruste hefoben, juust umdat-ie nóu an niks wil meedoen. . . ie ‘m nog niet ééns de Schieje⁰)

‘) het treurjaar om een gestorven familielid, waarin de vroo-lijkheid van het feest verboden is.

-’) zedelijke verdienste.