Zoekenden

253

hem natuurlijk de tong schrapen, maar hij had 'm lekker zonder antwoord gelaten.... Hoe kwam-ie er toe hem aan te spreken, zoo op eens.... nou ze toch in geen maanden ’n mond tegen elkaar hadden losgedaan?

Zoo had-ie eindelijk zijn heftigste angstbewogenheid tot kalmte geredeneerd, schoon de zware weging van heimelijkheid den heelen slapeloozen, eindeloos-lijken-den nacht van drie uren op zijn moeë lichaam dringen bleef.

En in den klam-kouden, ziekelijken, mistig-verregen-den eersten Maartmorgen had hij zijn twee karretjes met ouwe kleeren en meubeldingetjes naar de bewegelijke markt gebracht. Daar stond-ie nu voor heen en weer te loopen met opgeslagen kraag en de handen tegen de natte kou gescholen in z’n jaszakken, alleen even stil trampelend als van de weinige marktbezoe-kers een boerin of stadsvrouwtje tusschen z’n vodden zocht naar een bruikbaren lap, of een boertje mompelend tusschen 't oud ijzer naar een altijd welkom stuk gereedschap gebogen stond te scharrelen. Naast zijn uitstalling, op stukken zeil en vergane kleeden over de marktkeien geschikt, stond links Lion Rosenstein met zijn groote nieuw-ijzerstal onder zeildak; réchts het overdekte kaaskarretje van het bijna eenig christen-ventertje in zijn markthoek. Om hem heen drentelden kleumend en morrend tegen 't weer, dat de markt leeg hield, meest bevriende Jodenkooplui, ook uit andere plaatsjes wel, bij hun kraampjes uren achtereen heen en weer; nu en dan schreeuwden zij met schorre kelen en zich beaderende voorhoofden, of wel zongen, met jargonvloekjes naar de voorbijgaande botte en goed-geloovige boerenkoppen, hun manufacturen, of garen en band, en borstelwerk, door den geluid dempenden en meeslierenden regenwind. Overal, langs de vrijgehouden doorloopjes, staken op de kraampjes en stalletjes de geelwitte zeildakjes, die boven hun latsteun-selen kreunend uitbolden en krompen en sidderden als