Zoekenden

OEN Joop met zijn vrouw in den huiverigen nachtmorgen naar huis ging, was dadelijk, na de afmattende opgedrongenheid van zijn deelneming aan het feest, de zwaar-groote angst zich in hem op gaan rekken en beukte nu met zijn niet weg te dringen ontzaggelijkheid den dunnen schijn van zijn vroolijkheid neer. En na de nu onrein-gevoelde opwindingen van den feestnacht merkte hij nu alle willen en verwachten uit zich weg, zijn heele lichaam zwaar van als tot ziekte-onmacht neerzinkend ongeluk. Zacht en met korte, in matte aandacht moei-lijkweggesproken woordjes, had hij zijn vrouw geantwoord op haar vele napraat over het bal, terwijl hij toch meed haar zijn nog niet geheel zelf-ingedachte moedeloosheid te doen merken, te bang als hij was haar iets te zeggen van de dreiging, die hij stil-huiverend óm zich wist. Zij zouden nog gauw een paar uur gaan slapen, tot 't tijd was om naar de markt te gaan. Maar met zijn vermoeide lichaam en zijn opgewonden geest lag hij drie uren naast haar op zijn bed, uitmartelend de besluiteloosheid over 't lood achter in zijn huis, waarvan de beklemming al verstikkender, als met vijandige vuisten in hem rondgreep.

Bij oogenblikken hield hij opeens zijn hoofd boven de als neertrekkende kussen gerukt, met den heftigen drang tot opspringen en naar achter loopen, om het vervloekte hoopje lood uit zijn huis te sleepen en in het water te plonsen. Dan leefde in hem een enkele tel, de zekerheid dat het zoo gebeuren moest, dat-ie de laffe vrees voor 't missen van z'n verdienste-buiten-